Angelmay




Op dit moment wordt deze web site bezocht door:

Kenia reis 2010

koeienmarkt

De laatste dag is nog een aardig stuk met de matatu rijden op weg terug naar Nairobi. Toen we van het eiland, nu in een betere 'speedboot' geland waren en eenmaal onderweg zagen we weer een horde Kenyanen met hun vee lopen. We wisten dat ze op weg waren naar een markt en vroegen de chauffeur hier nog te stoppen. Wat daar voor bijzonders aan was wist hij niet maar wilde dat wel voor ons doen. Een hele mooie 'happening' vinden wij om te zien hoe nog handje klap de koeien van eigenaar verwisselen en een lik verf op hun kont kregen als bewijs. De martkmeester of veilingmeester sprak mij aan en wilde weten waar ik vandaan kwam en vond het goed dat ik wat foto's maakte.

In de nabijheid van Nairobi komende is het iedere keer weer een bijzonder iets om Kenyanen gewoon over de snelweg te zien lopen en zelfs de betonnen afscherming in de middenberm te zien trotseren (met gevaar voor eigen leven). We waren door de verbeterde wegen ten opzichte van 3 jaar geleden, vrij vroeg in de middag in de hoofdstad Nairobi en kregen de tip van de 'driver' om het museum te gaan bezoeken. Dit ligt midden in het centrum en bij de ingang stonden rijen schoolkinderen in hun uniformen te wachten en de ijscoman met handkar (op de foto) deed goede zaken maar stond niet toe dat ik hem fotografeerde bij de verkoop van het ijs.

snelweg Keniaan

ijskar Nairobi

Nairobi verkeer

Het Fairview hotel was onze laatste slaapgelegenheid in Kenya en was een goede plek om zo weer afscheid te nemen van dit bijzondere land.

Kenia 2007

Na een overnachting in Nairobi moesten we om 5.30 vertrekken naar het plaatselijke vliegveld. Onderweg passeerden we 3 politiecontroles die ook in de afgelopen weken steeds weer opdoken. Dit keer moesten we er echter aan geloven en werden we staande gehouden. Na uitgebreide begroeting kregen we toch te horen dat er iemand achterin de auto geen gordel om had en dat dit strafbaar is en we verzocht werden naar het politiebureau te gaan. Lieke is dit echter gewend en wist ook nu weer dit te weerstaan en niet toe te geven. Hij wilde gewoon wat geld vangen maar dáár trapte Lieke niet in! Haar charmes werden in de strijd gegooid en door het doortastende optreden konden we toch gewoon door naar het vliegveld.

Het was niet gemakkelijk, het was moeilijk om afscheid te nemen. Je dochter achter te laten met haar partner en weten dat ze het erg goed hebben en er gelukkig zijn. Zwaar is het om dat je nu beter begrijpt waar men het over heeft als ze via de mail, SMS, Skype, internet of telefoon vertellen wat ze hebben meegemaakt of gezien etc. Je weet nu des te beter onder welke omstandigheden hun verhaal plaats heeft gevonden en je vraagt je meteen af hoe zal het ze vergaan als ze over een aantal jaren terug willen of moeten komen. Kunnen ze dat dan nog wel? Wat zal dat allemaal teweeg brengen. Verder kan het niet uitblijven dat zij zich "nog meer" aan (moeten) gaan passen aan de omstandigheden van daar en wat doet dat met hun. Tja, er gaat van alles door je heen en je troost jezelf met de gedachte: Ze hebben er zelf voor gekozen en lang genoeg over nagedacht én ze hebben het er goed, véél te goed!

Als afscheid heb ik achter in de tuin het kadaver achtergelaten dat ik ben tegen gekomen. Als het voldoende afgestorven is zullen ze dit een mooi plekje geven.