Categoriearchief: Fotografie

Waar gaat dat heen

De maand november hebben we goed afgesloten en deze maand, december, goed begonnen. Dat is positief en ik voel me ook prima. Het heeft natuurlijk alles te maken met mijn lichamelijke gesteldheid. Ik had behoorlijk last van mijn kniegewrichten. Alles al voor gedaan behalve…. Ja het is niet gemakkelijk voor een zoete kauw om op het gewicht te letten. Ik schoof het zelf op mijn klachten dat ik daardoor niet meer zo kon lopen/wandelen als ik altijd gedaan had. Uiteindelijk heb ik de knop omgezet en gedacht als het zo niet kan dan moet ik maar eerst eens lichter worden en dan kijken hoe het gaat. Dat voornemen heb ik vanaf 1 juni in daden omgezet en sinds die tijd “gewoon” minder koolhydraten tot me genomen. Dat is vanaf dat moment geen snoepjes en koekjes/vla meer nemen en nog zo wat van die overheerlijke dingen. Dat is nu een half jaar dat ik die dik makers achterwege laat. Het resultaat is nu precies 25 kilo lichter. Evenveel als ik in 2008 in minder dan 3 maanden klaargespeeld heb. Toen was dit het resultaat van 72 dagen wandelen vanuit Landgraaf naar Santiago, een afstand van 2417 km.

Nu heeft het de dubbele tijd gekost maar met veel minder kilometers en zeker niet dagelijkse tochten. Alhoewel ik op dit moment totaal geen klachten meer heb en inderdaad me voel alsof ik die afstand wel weer aan zou kunnen. Maar dat is natuurlijk overmoed. Waar het me om te doen was: afkomen van de klachten is zeker prima gelukt. Stom dat die knop omdraaien zo veel pijn en tijd gekost heeft.

Het wandelen gaat inderdaad prima. Mijn vorige bericht ging al over mijn tochten maar deze afgelopen week heb ik toch weer bijna 65 km gewandeld. De afstanden zijn nog niet wat ik ‘vroeger’ deed maar dat hoeft ook niet. De snelheid heb ik nu wel weer te pakken en dat is prima zo. Ik ben nu een andere wandelaar geworden en waarschijnlijk speelt mijn leeftijd hier een rol in. Het “hoeft allemaal niet meer zo”. Ik geniet even veel maar combineer het fotograferen met het wandelen en dat neemt meer tijd in beslag.

Ik heb nu eerst een voettocht gemaakt naar een overleg over wandelingen bij het EBC over een Eurodewandeling. Daags erna een tocht met onze Syrische vriend door de Groene Long waarbij we de Voerendaalse stadsdichter ontmoeten. Toen een rustdag met daaropvolgend een eigen route door  wat parken van Parkstad gevolgd door een Grenslandroute rondje in de buurt van Aken. De eerste sneeuw dwarrelde naar beneden op zondagochtend toen ik in Meers de Sint Nicolaastocht liep en vandaag afgesloten met het wandelgroepje van de maandag in de omgeving van Klimmen-Valkenburg.

Garmin beloont nu mijn wandeltracks met rechtstreekse plaatsing op Google Earth.

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Wandelweek

Het is herfst, eind november. Goed wandelweer want de temperatuur is zelfs wat aan de hoge kant. Het wandelvirus speelt behoorlijk op en ik moet naar buiten. Dan maar een wandelroute van de Eurodewandelingen gaan controleren want die moet wat aangepast worden door de aanleg van de Buitenring. Dat ging prima en heb er weer zin in om vaker te gaan lopen. De pijn in de knie is weg.

Powered by Wikiloc

Op woensdag is de laatste midweek tocht in Gulpen. Zoals bekend is het daar veel door weilanden en bospaden baggeren. Met wandelvriend Piet van Gerry hebben we toch goed 10 km gelopen. Een gezellige wandeling en ook weer eens over paden gelopen waar ik al heel erg lang niet meer geweest was.

Powered by Wikiloc

May heeft een afspraak inVenlo-Blerick en het is handig om mee te gaan om zo 2 afspraken te combineren en dat scheelt reizen. Ik heb een wandeling opgezocht op internet en ga naar het kloosterdorp  Steyl lopen. Hier heb ik wat herinneringen uit mijn opleidingstijd want bij de Missiezusters in Steyl ben ik op retraite geweest. Deze zusters hebben ook het ziekenhuis in Kerkrade gerund waar ik mijn opleiding tot verpleegkundige heb gedaan. Het toeval trof dat ik een van de zusters zag die net een rondleiding verzorgde. Dat was even kort gedag zeggen maar lang genoeg om een vervolg afspraak te maken. De wandeling ging langs de Maasoever over het terrein van het Limburgsch Landschap, dus prachtig. Maar mijn knie speelde wel weer op. Ik ben niet meer terug naar Blerick gelopen en May heeft me opgehaald nadat we in het lokale restaurant een salade hebben gegeten.

Powered by Wikiloc

Op zondag had ik met een vriend, Syrische vluchteling, afgesproken omdat hij graag met mij wilde wandelen en de omgeving waar hij nu woont beter wil leren kennen. Het was ‘smorgens vroeg wel koud maar de voorspellingen waren dat het een mooie zonnige dag zou worden. We hebben voor een combinatie van het Paardenlandschap, het Wormdal en het Broichbachtal gekozen. Een route van zo’n 15 km. Onderweg lopen we langs een plek waar ik al eerder foto’s gemaakt heb van 2 oude auto’s die daar staan weg te roesten. Voor mijn camera een schitterend gezicht. Een mooie wandeling waar we samen van genoten hebben. Hij heeft de smaak te pakken gekregen en wil vaker met mij deze omgeving gaan verkennen.

Powered by Wikiloc

Dan zijn we een week verder en is het zó’n prachtig weer dat de zon mij naar buiten lokt. Ik heb de boel gelaten en mijn planning omgegooid. Dit kan als je niet echt iets hoeft en je kunt genieten van je eigen tijd en indeling. Ik ben gevraagd om een route op GPS op te nemen omdat door wegwerkzaamheden er verschillende afwijkingen zijn ontstaan in een bestaande route die op de website van de VVV staat. Het gebied ken ik op mijn duimpje maar constateer dat ik ook een gewoontedier ben. Deze route loopt tegengesteld dan dat ik meestal doe en dat is toch verrassend. Dan kom je soms ook rare elementen tegen en ook nu weer een oude auto die mijn aandacht trekt. Gelukkig heb ik ook nu weer de camera bij me.

Powered by Wikiloc

Afsluitend heel wat afgelegd en ja, zelfs vandaag staat weer een route gepland en weer omdat May een afspraak heeft en dit op de route ligt waar we aan het eind van de dag een afspraak hebben. Zo vang je twee vliegen in een klap.

Boze moeders route

De 1e maandagochtend van de maand staat op mijn agenda vast geblokt een wandeling met een wandelgroepje. Er wordt steeds gezorgd dat er in het Limburgse land, niet verder dan maximaal een half uur rijden vanuit Heerlen. Per toerbeurt neemt iemand de taak op zich om een route uit te stippelen in het Limburgse. Wij hanteren het uitgangspunt: Waarom ver weg als het bij je voor de deur prachtig toeven is.

Mooie en een goede wandeling uitzetten is niet echt een probleem in dit mooie landschap. Het is overal schitterend als je het maar wilt zien. De afstand is maximaal 15 km en het tempo is: je moet gezellig onderweg kunnen keuvelen of ….. onzin verkopen. Zodoende heb ik toch tijd om wat foto’s te schieten en soms zit er een super plaat bij. Ik combineer zo meerdere hobby’s van mij. Het wandelen heeft prioriteit en dan wil ik ook nog wat kunnen fotograferen en last but not least is het sociale gebeuren. Er is altijd aandacht voor elkaar en de groep heeft een hoog sociale aandacht voor elkaar.

Vanuit Schimmert werd vandaag vertrokken en vanuit de auto (parkeerplaats) stapten we meteen over een veldpad de vrije natuur in. Voorts hebben we enkel nog veldwegen, paden door velden of grasland en soms een klein beetje bos.

Voor de maand november was het een bijzonder mooie zonnige en zelfs warme dag. Het was een dag met een gouden randje en die neemt ons niemand meer af. Hartelijk dank aan de organisatoren en aan de verantwoordelijken voor deze mooie wandeling. Aan het eind wordt nog even gesocialised bij een kopje koffie in een horecagelegenheid dat op maandag open is. Dat is meestal het grootste probleem want dat zijn maar weinig etablissementen.

Powered by Wikiloc

 

Wandeling naar oud mijnterrein

Het is begin november en een mooie dag. Tijd om de wandelschoenen aan te trekken. Op internet snel een wandeling in de buurt opgezocht en vertrekken.

Deze route gaat over bekend terrein en slingert wat heen en weer. De bosschages Eikhagenbos en Hulsbos brengen me naar Eygelshoven. De loofbomen en het sterk hellend terrein is erg karakteristiek. De drang naar een toilet en zin op koffie doen me besluiten om deze route te verlaten. In dit dorp dat in een dal ligt zijn in de dorpskern 5 a 6 horecagelegenheden die allemaal in de ochtend gesloten zijn. Mijn ervaring in de gezondheidszorg helpt mij want iedereen is altijd welkom om tussen de bewoners en het personeel een kopje koffie te drinken. In de Laethof zijn net allerlei dagactiviteiten bezig en kan ik toch een beetje apart mijn drankje en een soepje nuttigen. Belangrijk voor mij is het toiletbezoek want de aandrang is toegenomen.

In het oude pittoreske kerkje op de heuvel vindt een uitvaart plaats waardoor ik hier helaas geen foto’s binnen kan maken. Mijn route besluit ik nu maar voor gezien te houden en probeer op het oude mijnterrein van de Laura te komen. De toegang was altijd afgesloten maar een poos geleden was men hier aan het werk en kon ik dit terrein verkennen. Via een sluipweg weet ik hoe ik hier weer binnen kan komen. Het is heel apart om een terrein zo verlaten te zien.

Tijdens mijn jeugd was er altijd erg veel bedrijvigheid met werkers, machines, treinen en vrachtauto’s. Dit terrein grensde aan de achtertuin van mijn schoonouders. Nu is er rust, stilte en heeft de natuur beslag gelegd op de restanten van de weinig overeind (?) gebleven bouwwerkjes.

De tijd vliegt en ik realiseer me dat ik met het thuisfront contact moet opnemen om te laten weten waar ik ben. Ik wordt voor een dilemma geplaatst als er wordt gevraagd of ik opgehaald moet worden en weet dat de verleiding groot is om in de auto te stappen. Moedig besluit ik dat ik mijn wandeling toch wil volbrengen en dat ik nu snel naar huis zal gaan lopen. Ware het niet dat op het laatste moment ik langs een hol loop dat in het restant van de steenkoolberg is gegraven. Hier maak ik nog snel enkele foto’s van en dan wordt mijn snelheid verhoogd om redelijk op tijd de deur thuis binnen te stappen.

Powered by Wikiloc

Onverwachts extra genieten

Er zijn van die momenten waar wij vol verlangen naar uitkijken. Het duurt meestal lang voordat het zo ver is maar dan is het ook weer razendsnel voorbij. We moeten het daarmee doen en vol genieten als het moment er is. In het voorjaar waren onze dochter met haar gezinnetje een paar dagen met ons samen en nu zijn ze weer in het land. Onze dochter is eerst uit Kenia naar Nederland komen vliegen en was een paar daagjes bij ons. Dat was heerlijk en lekker ontspannen. We hebben veel gewinkeld want dat is dan tijd om noodzakelijke inkopen te doen die je niet online snel doet. Ondertussen is het dan gezellig bijkletsen met op z’n tijd een bakje  leut erbij.

Tijdens de herfstvakantie kwam haar man met hun dochtertje en waren we samen met hun in een vakantiehuisje in Kijkduin. We mochten een dag alleen met ons kleinkind doorbrengen en hadden een volgeladen programma opgesteld dat letterlijk in het water eindigde. Het weer hielp mee om er een heerlijke stranddag van te maken en door de vele indrukken die ze al had opgedaan luisterden we naar haar ouders om niet te veel te doen maar gewoon een rustig dagje te nemen. Dat was echt super. Het strand, de duinen, de zee, het restaurant, het terrasje en eigenlijk hebben we zo optimaal van haar kunnen genieten.

Dan gebeurt toch waar iedereen wel al rekening mee gehouden heeft. De verkiezingen in hun land Kenia verlopen erg ongunstig. Er was al onrust en een deel van de bevolking boycotte deze stembusgang. Uiteindelijk onrust in het land en wordt afgekondigd dat de verkiezingen nog een 2 de deel krijgen over een paar dagen. Dit maakt het allemaal nog erger en de terugreis op zaterdag moet gewijzigd worden. Het resultaat is dat onze schoonzoon op zaterdag alleen terugreist om het bedrijf verder te leiden en zich beter op de hoogte te kunnen stellen van de consequenties. Onze dochter en kleindochter blijven zeker nog een paar dagen met de hoop dat ze in de loop van de komende week samen veilig aan de terugreis kunnen beginnen. Elk nadeel heeft zijn voordeel wordt wel gezegd maar voor ons toch wel met gemengde gevoelens. Door het gewijzigde reisschema kan Mia nog  wat langer bij ons blijven en proberen we het voor haar zo aangenaam mogelijk te maken. Eigenlijk wil ze wel weer naar haar eigen huis zegt ze maar een bezoek aan de markt en de ‘notenverkoper’ maakt het leed een stuk draagzamer. Ook een hele dag spelletjes, voorlezen en genieten van veel lekkere dingetjes verzachten het wel. Morgen staat een kinderfilm op het programma en we hopen zo dat de terugkeer voor haar spoedig en voortvarend verloopt.

Midweek wandelen en fietsen

De herfstvakantie is een zomerse geworden met temperaturen boven de 25 graden. Dan kun je niet binnen blijven zitten maar de natuur dwingt me dan om actief buiten te zijn.

Powered by Wikiloc

We fietsen door het Wormdal en naar de Mingersberg. Alle 2 leuke en mooie tochtjes waarvan we genieten en uiteraard onderweg een bakje leut.

Powered by Wikiloc

Ik wandel met Piet in Gulpen in het Gerendal. We zijn mooi op tijd vertrokken toen de mist nog in de dalen hing. De zon kwam op en dit zorgde voor kleurrijke en sfeervolle foto’s.

Powered by Wikiloc
En tenslotte nog een tochtje naar Valkenburg aan de Geul.

Powered by Wikiloc

Zomerse temperaturen in de herfst

Half oktober met zomerse temperaturen. Dan moet ik naar buiten en genieten van de natuur. Wandelen doe ik het liefst maar fietsen is ook heerlijk. Uiteraard hoort daar voor de rust een terras bij.

Powered by Wikiloc

Waar ga ik dan heen? In de eigen omgeving is genoeg te genieten en het liefst zoek ik nieuwe paden, wegen en plekken op die ik nog niet ken. Dit hoeft niet altijd want ieder seizoen en zelfs iedere dag is anders. Als je fotografeert, zoals ik doe, weet je dat de lichtinval, het zonlicht of de wolken steeds weer voor voldoende afwisseling zorgen en dat een geheel andere kijk geeft op de omgeving.

Zaterdag ben ik begonnen met een fietstochtje waarbij ik de kunst opzocht en daarna door bosjes en over heuvels naar het hartje van Heerlen. De zondag werd een schitterende tocht over de hoogvlakte van Schimmert. De fruitboomgaarden die hier massaal zijn zorgden nog voor een fruitig hapje (de restanten aan de bomen) en verder had men voor een sterk wisselend terrein gekozen. De heuvels op en af lopend  stelden mijn knieën wel erg op de proef. Hier heb ik weer nieuwe wandelpaden ontdekt, dacht dat ik heel Limburg wel op mijn duimpje kende. Je bent nooit te oud en wandel nog niet genoeg om steeds weer te leren. Heb trouwens maandag geleerd op een lezing over dementie dat wandelen het gezondste is wat er mogelijk is om dementie te voorkomen of in ieder geval zo lang mogelijk uit te stellen. In groepsverband wandelen is het beste blijkbaar al weerhoud het me niet om tochten in mijn eentje te doen.

Powered by Wikiloc

De Brunssummerheide is ook een geliefde plek om te vertoeven en maandag trof ik daar veel wandelaars, gezinnen, fietsers en fotografen aan die er aan het vertoeven waren. Op mijn lijstje staat nog het Wormdal, een van de mooie Eurodewandelingen, en een midweekwandeling in Gulpen.

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Wandeling omgeving Epen

Toen we vertrokken moesten we de regenjas aantrekken. De lucht was grijs en er vielen enkele super kleine regen druppeltjes. Je weet het dan niet wat er onderweg gebeurd. Wie had kunnen denken dat de zon nog ging schijnen en de temperatuur tegen de 20 graden Celsius zou zijn op de eerste maandag in oktober?

Een route in een bekend gebied maar toch wel verrassend mooi. Een pittige route met veel ups en downs, in het gebied waar we liepen wel te verstaan. Veel wandelaars hadden we niet verwacht en de heren waren dit keer in de meerderheid. Super gezellig dus..  (of ik de volgende keer mee mag is afwachten na deze opmerking)

We hebben met z’n allen genoten van de omgeving, de natuur, de verhalen en wat duurt het lang voordat we elkaar weer treffen.

Powered by Wikiloc

 

Weekendje Flevopolder

Wij hadden een kaasarrangement/workshop gewonnen en konden dit jaar op een moment in overleg zelf bepalen wanneer we hieraan konden deelnemen. We moesten wel hiervoor naar de Flevopolder. Kwam dat eens goed uit dat onze zoon met nichtje Rieneke aan een Mudrun in Biddinghuizen deelnamen. Wij wilden dit combineren want wie gaat er 3 uur rijden voor een kaasworkshop? Na wat heen en weer gemaild te hebben met de boer was het mogelijk om ‘smiddags een aparte rondleiding te krijgen door het bedrijf en de volgende ochtend het kaasmaakproces bijwonen. Ik had geregeld dat we de camper op zijn erf konden stallen voor de overnachting. Wat liep het anders……. Kortom hij stuurde ons toch naar een camping, want immers konden wij dat toch goed betalen! De workshop kon ook niet doorgaan want we moesten toch echt in de ochtend daarvoor komen en het was eigenlijk echt druk op de boerderij. Hij wilde ons dus niet en het was maar lastig dat wij ondanks het mailen toch niet welkom waren op dit moment.

Wij zijn naar het mooie stadje Elburg getogen waar we genoten hebben en een bezoekje aan het orgelmuseum hebben gebracht. Niet om de orgels, maar om het schitterende gebouw, het vroegere Gemeentehuis. Het was erg mooi weer en de terrasjes waren vol en toch wisten we een prachtig plekje te veroveren en genoten we van de consumptie’s én van de viskar. Daarna naar de camping gelegen direct aan het Veluwemeer dat in deze tijd erg mooi was én rust waar we van genoten.

De volgende dag met prachtig herfstweer waren we al vroeg op het terrein van Walibi, waar de Mudrun ging plaatsvinden. Effe het parcours verkent zodat ik de deelnemers Riene en Joost dit keer vaak en goed in beeld kon brengen. Voor de start kreeg ik nog wat plaagstootjes van Joost dat ik nu het af te leggen parkoers en afstand toch goed moest onthouden en niet zoals de vorige keer bij de verkeerde hindernissen of op het verkeerde moment te gaan staan. Daar baalde ik zó van dat ik eigenlijk had besloten deze evenementen niet meer te bezoeken. Maar een lid van wandelvereniging NOAD (Nooit Ophouden Altijd Doorgaan) laat zich niet klein krijgen en dus was ik aanwezig.

Snel naar de 1e echte hindernis van de af te leggen afstand. Joost had me nog eens op het hart gedrukt dat ik dáár moest gaan staan. Afin, na ruim een half uur na de start belde ik met mijn vrouw of ze toch wel op tijd gestart waren, want ze waren er nog steeds niet. Blijf maar wachten zei ze ze komen zó. Na nog eens een kwartier hield ik het voor gezien en ben ik naar het kruispunt gegaan waar de afstanden elkaar splitsten. Bij die hindernis spotte ik ze na nog eens 20 minuten. Het parcours was toch anders dan Joost mij verteld had en het schema liet zien! Balen!

Daarna heb ik ze toch op verschillende hindernissen kunnen vastleggen al waren dat niet de momenten die ik te voren bedacht had. Het weer was geweldig en de sfeer evenzo. Mijn teleurstelling kon ik daarom dit keer goed verwerken.

Dit zal toch wel de laatste run zijn die ik ga fotograferen en heb besloten alleen als onze kleindochter Lotte weer deelneemt dat ik, wij, dan weer erbij zullen zijn om haar aan te moedigen. We hebben haar nu gemist maar het was ook een andere run en waarschijnlijk was ze liever naar het pretpark gegaan als ze de attracties had gezien.

 

Ice Edition Caveman Run

 

Op de straatbarbecue kwam ik in gesprek met een van de organisatoren van de Caveman Obstacle Run Ice Edition.  Nadat ik wat gesproken had over onze zoon die regelmatig met zijn dochtertje en zijn vrouw veel van deze runs doen vond ik het jammer dat ik met de fotoclub had afgesproken voor een dagje Den Haag.

Het toeval wil dat ik de volgende ochtend een mail kreeg dat dit foto-uitje geen doorgang kon vinden. Ik direct naar de organisator en om een perskaart gevraagd. En zo ben je dan een hele dag bezig met het schieten van allerlei plaatjes onder allerlei omstandigheden, zoals te zien is.

Het gehele parcours had ik verkend en kende ik op mijn duimpje. De insiders weten dat ik daar wel eens problemen mee heb bij dit soort runs. Maar het weer zat mee en de zon scheen en ook wat stapelwolken die voor een goede belichting zorgden. 

Het uitgezette parcours én de obstacles waren bijzonder mooi. Niet te zwaar maar wel uitnodigend voor veel plezier. Bijzonder fraai was dat een groot deel van de run over het terrein van Mondo Verde. Tussen de mooie bloemen, planten, bouwsels en dieren rennen gebeurd niet vaak en zeker bijzonder te noemen. Uiteraard de vele trappen, immers de langste trap van Europa,  op lopen is bijzonder zwaar. Direct ná de start moesten alle deelnemers een klein stuk door de sneeuw ploeteren in de hal van Snowworld.

A; deze mooie attractie’s bij elkaar en zijn voor mij te voet vanuit thuis gemakkelijk te doen. Het parcours wilde ik echter verschillende keren doen om verschillende mensen op verschillende plekken te kunnen vastleggen. Daarom besloot ik een vervoermiddel mee te nemen waardoor ik wel veel bekijks had én veel reactie’s ontving.