Weekendje Flevopolder

Wij hadden een kaasarrangement/workshop gewonnen en konden dit jaar op een moment in overleg zelf bepalen wanneer we hieraan konden deelnemen. We moesten wel hiervoor naar de Flevopolder. Kwam dat eens goed uit dat onze zoon met nichtje Rieneke aan een Mudrun in Biddinghuizen deelnamen. Wij wilden dit combineren want wie gaat er 3 uur rijden voor een kaasworkshop? Na wat heen en weer gemaild te hebben met de boer was het mogelijk om ‘smiddags een aparte rondleiding te krijgen door het bedrijf en de volgende ochtend het kaasmaakproces bijwonen. Ik had geregeld dat we de camper op zijn erf konden stallen voor de overnachting. Wat liep het anders……. Kortom hij stuurde ons toch naar een camping, want immers konden wij dat toch goed betalen! De workshop kon ook niet doorgaan want we moesten toch echt in de ochtend daarvoor komen en het was eigenlijk echt druk op de boerderij. Hij wilde ons dus niet en het was maar lastig dat wij ondanks het mailen toch niet welkom waren op dit moment.

Wij zijn naar het mooie stadje Elburg getogen waar we genoten hebben en een bezoekje aan het orgelmuseum hebben gebracht. Niet om de orgels, maar om het schitterende gebouw, het vroegere Gemeentehuis. Het was erg mooi weer en de terrasjes waren vol en toch wisten we een prachtig plekje te veroveren en genoten we van de consumptie’s én van de viskar. Daarna naar de camping gelegen direct aan het Veluwemeer dat in deze tijd erg mooi was én rust waar we van genoten.

De volgende dag met prachtig herfstweer waren we al vroeg op het terrein van Walibi, waar de Mudrun ging plaatsvinden. Effe het parcours verkent zodat ik de deelnemers Riene en Joost dit keer vaak en goed in beeld kon brengen. Voor de start kreeg ik nog wat plaagstootjes van Joost dat ik nu het af te leggen parkoers en afstand toch goed moest onthouden en niet zoals de vorige keer bij de verkeerde hindernissen of op het verkeerde moment te gaan staan. Daar baalde ik zó van dat ik eigenlijk had besloten deze evenementen niet meer te bezoeken. Maar een lid van wandelvereniging NOAD (Nooit Ophouden Altijd Doorgaan) laat zich niet klein krijgen en dus was ik aanwezig.

Snel naar de 1e echte hindernis van de af te leggen afstand. Joost had me nog eens op het hart gedrukt dat ik dáár moest gaan staan. Afin, na ruim een half uur na de start belde ik met mijn vrouw of ze toch wel op tijd gestart waren, want ze waren er nog steeds niet. Blijf maar wachten zei ze ze komen zó. Na nog eens een kwartier hield ik het voor gezien en ben ik naar het kruispunt gegaan waar de afstanden elkaar splitsten. Bij die hindernis spotte ik ze na nog eens 20 minuten. Het parcours was toch anders dan Joost mij verteld had en het schema liet zien! Balen!

Daarna heb ik ze toch op verschillende hindernissen kunnen vastleggen al waren dat niet de momenten die ik te voren bedacht had. Het weer was geweldig en de sfeer evenzo. Mijn teleurstelling kon ik daarom dit keer goed verwerken.

Dit zal toch wel de laatste run zijn die ik ga fotograferen en heb besloten alleen als onze kleindochter Lotte weer deelneemt dat ik, wij, dan weer erbij zullen zijn om haar aan te moedigen. We hebben haar nu gemist maar het was ook een andere run en waarschijnlijk was ze liever naar het pretpark gegaan als ze de attracties had gezien.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *