Stappentellers

Na een koude week met sneeuw waarin ik nauwelijks iets aan beweging gedaan heb.

Er is een gezegde: Dat gaat niet in je koude kleren zitten. Nou dan begint bij mij intern van alles te borrelen en word ik onrustig en voor een enkeling vervelend. Mijn voornemen was om het nieuwe jaar te beginnen met iedere woensdag te gaan wandelen met de “VRIENDEN VAN wsvNOAD”. Nadat ik maandag met de mede websitebeheerder van deze wandelvereniging had samengewerkt wenste hij mij fijne feestdagen omdat we elkaar niet meer voor die tijd zouden zien. Thuis aangekomen voelde ik dat mijn lijf protesteerde en ik moest beweging hebben. Toen de stoute schoenen (nog niet de wandelklofjes) aangetrokken en de afspraak gemaakt dat ik woensdag, vandaag, mee zou gaan.

Deze groep trekt er niet op uit voor minder dan 20 km. Even voorzichtig geïnformeerd of dat nog steeds zo is. Ja hoor maar ze zouden wel rekening met mij houden. Als ik had geweten dat het zó koud zou zijn en zó veel wind zou ik zeker niet met de fiets naar Bocholtz zijn gegaan en dat al om effe na 7 uur ‘smorgens. Bah, wat vroeg. We hebben onze longen uit het lijf getrapt om op tijd op de afgesproken plek, bij de dikke boom!!!, te zijn. Ben je niet op tijd…. jammer dan want er wordt stipt vertrokken.

We liepen naar Vijlen over verharde wegen want overal modder en slipgevaar. Helaas vandaag ook op de verharde weg want het had gevroren en om de clou niet te vergeten na de koffiepauze lag ik al vrij snel op mijn snufferd. Gelukkig geen letsel. Het gebeurde net na veel complimenten dat ik zo goed liep. Niet dus. Het tempo kon ik goed bijhouden en het was weer als vanouds. Veel over voetbal, (dorps)politiek en andere sterke verhalen. Soms zei ook nog iemand iets serieus maar of dat altijd ook zo opgevat word, weet ik niet.

Ik voelde me weer helemaal rustig en voldaan dat het goed gegaan was. De inwendige stappenteller, my mind, én de Garmin wezen uit dat we iets meer dan 20 km gelopen hebben. Oftewel iets meer dan 2100 stappen. Blij en voldaan. De thuisreis op de fiets ging ook gemakkelijk (wind in de rug) en thuis snel in bad liggen ontspannen met een mok warme koffie. En toen ging het mis. Ik kwam bijna niet meer uit bad. Voelde me duizelig en had loodzware benen. Nadat ik beneden nog een kop warme soep gedronken had kwam de man met de zware hamer. Ik ben even een paar uurtjes kwijt en voel nu alleen nog mijn beenspieren. Alle voornemens aan de kant gezet. In mijn luie relaxstoel de beensteun omhoog en de laptop op mijn schoot en hierna zoek ik snel mijn warme bed op. Poeh, poeh. Ouder worden gaat vanzelf maar het accepteren hiervan niet.

Powered by Wikiloc

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *