Categoriearchief: Wandelen

Al mijn wandelaciviteiten inclusief GPS tracks en foto’s

Rond en op de Keutenberg

Bij een hittegolf heb ik afgelopen weekend heel wat kilometertjes mogen wandelen. Wandelvereniging wsvNOAD vierde het 50 jarig jubileum met een wandeltocht over verschillende afstanden. Het was een succes met 738 deelnemers ondanks de hitte. Erg veel complimenten hebben we gekregen over de route met de mooie panorama’s en wandelpaden die zelfs ingezetene niet kenden.

Er stond echter nog een wandeling gepland, vastgesteld op iedere eerste maandag van de maand. Ook in de vakantieperiode gaat het groepje gewoon van start. Iedereen probeert zo veel mogelijk met de afspraken hiermee rekening te houden want het is zo gezellig en ontspannen. De route wordt meestal door Alice en Jacques uitgezocht en voorgelopen maar iedereen is uitgenodigd om eens een bijdrage te leveren. Dit keer hebben zij echter wederom een prachtige wandeling uitgezocht.

op weg naar het eindpunt

Vanuit Wylre vertrokken richting Schoonbron en Strucht. De Keutenberg hebben we gemeden maar via slinkse schitterende kleine paden zijn we toch op de top van deze befaamde berg in het Heuvelland terechtgekomen. Eenmaal boven kun je niet anders dan weer dalen naar de hoogte waarop je begonnen bent. Deze grindpaden waren niet eenvoudig maar boden ons vergezichten waarvoor wij eigenlijk gekomen waren.

Powered by Wikiloc

Ritme oppakken

Na een bewogen periode met een verhuizing, had ik gedacht om vandaag het ritme weer op te pakken. Een zondagochtend met een zonnetje en in de middaguren regen is de voorspelling. Een niet al te lange wandeling was de planning. Georganiseerde tochten waren vandaag enkel in België. Geen zin om zelf een route uit te zetten reed ik naar Bilzen. De startlocatie staat niet vermeld in de wandelgids maar we weten uit ervaring dat dit meestal goed en ruim van te voren buiten het dorp al wordt aangegeven. Inderdaad ‘meestal’. Na wat rondgezworven te hebben een vroege dame die van de bakker terugkeerde aangeschoten om te informeren naar de wandeltocht. Ze kon me niet verder helpen dan maar bij de bakker naar binnen. Alle aanwezigen konden me wel vertellen dat het gisteren druk was in het dorp en dat iemand gezien heeft dat de bewegwijzeringsbordjes gisteren ook verwijderd werden. Tja, dan toch maar even verder zoeken. En jawel ik zie wel routemarkering hangen en volg deze met de auto tot ik niet verder kan. Wandelpaden zijn niet geschikt voor gemotoriseerd verkeer. Ik parkeer mijn Smartje bij de kerk op de parking en moet eigenlijk hoog nodig naar het toilet. Hier is echter echt niets te vinden om mijn behoefte te kunnen doen en of een drankje te nuttigen. Wel wordt ik aangesproken door nog meer zoekende wandelaars naar de startplaats. Een heeft net als ik het infonummer gebeld en kreeg eveneens een antwoordapparaat!
Door de aanhoudende drang besloot ik snel op weg te gaan en de markeringsbordjes te volgen en mijn GPS af en toe te raadplegen. In een weiland met wat bosschages heb ik de drang kunnen lozen en kon ik op mijn gemak de aangeduide route volgen.

Splitsing

Geen enkele wandelaar is te zien maar wel de routemarkering. Ik loop goed en besluit om de 10 km te lopen om langzaam weer het ritme en de conditie op te bouwen. Bovenstaande foto wijst toch niets op onduidelijkheid. Op deze weg zie ik echter geen bordjes meer staan wel tegemoetkomend. Heeft iemand de bordjes soms verdraaid? Aan het eind van deze weg op een kruising van wegen is geen enkel bordje meer te vinden. Wel heb ik een auto zien staan die wegreed toen ik aankwam. Zou die soms? Dan maar zelf een route gezocht en kwam enige tijd later weer bordjes tegen. Dit bleek achteraf de routeaanduiding van de 21 km en kwam weer uit bij de parkeerplaats waar mijn auto stond.

Aldenbiesen

Hier stonden inmiddels meer wandelaars zoekende naar de start. Ook had een wandelaar de 21 km bordjes gevolgd en had ook slechts een kleine 5 km gewandeld. Dat schiet niet op en ik besloot huiswaarts te keren met dank aan de organisatie. Thuis nog eens alles nagekeken en de informatie in de wandelagenda is anders dan op de website van desbetreffende vereniging. Die vermeld enkel een tocht op de zaterdag.

verborgen maar toch gezien
weg….of eigenlijk boomkruis

Powered by Wikiloc

Friemele of kroemele

Het is een goed gebruik in ons “WOW”-groepje (WoensdagOchtendWandel) dat degene die jarig is (geweest) trakteert. Het valt trouwens ook op dat op zo’n moment iedereen aanwezig is. Vandaag was het mijn beurt om de beurs te trekken. In Gulpen werd de Midweek wandeling door de Veldlopers georganiseerd waar wij dan altijd acte de présence geven. Vanuit Bocholtz, de dikke boom, wandelen we dan naar Gulpen waar we onderweg meestal het officiële parkoers oppikken. We schrijven ons in en lopen dan de lus (of een deel van) de 5 km. Ik ontdekte hier dat ik waarschijnlijk door de spanning dat ik mocht trakteren, vergeten was om de GPS aan te zetten. Volgens collega GPSwandelaar hadden we toen 9,4 km afgelegd.

Bij Cartils bij Wittem komen we bij de bakker lunchroom die het als een ‘overval’ ervoer dat we daar om 10 uur neerstreken met zo’n groot gezelschap tussen de plaatselijke bevolking die in de rij stonden voor brood (woensdag is ‘brooddag’: 3 halen 2 betalen). Mijn bestelling was naast de koffie en thee voor ieder een stuk kruimelvla met pudding, mijn lievelingsgerecht. Na een poosje werden we bediend en toen ontstond de discussie over mijn berichtje op Facebook, over het Limburgs dat dit een landelijk erkende streektaal wordt. De lieverds wilden mij wel even helpen en vertelden dat dit in ’t Bocholtzer dialect ‘friemelevla’ is. De anderen, niet Bocholtzenaren, zeiden ‘kroemele’. De serveerster hielp een handje, nou ja handje?… Zij zei dat ze daar toch ‘kroemelvlaam’ tegen zei en dat ze wel wilde uitleggen wat zij onder ‘friemelen’ verstond! De 70-jarige collega wandelaar reageerde verbaasd en vond dat ze dat toch een aantal jaren eerder had moeten voorstellen.😜

Ik heb begrepen dat we hier nu zeker vaker koffie gaan drinken.

Het laatste deel naar huis hebben we toen maar wijselijk het actuele gespreksonderwerp aangesneden, de Provinciale en de Waterschapsverkiezingen. Van een fervent aanhanger van een christelijke partij kregen we allen een pen en 2 flyers met namen, een mannelijke en een vrouwelijke kandidaat met de hoop dat we deze partij onze steun zouden geven. Een aantal rooie rakkers staken echter niet onder stoel of bank dat zij de lijsttrekker niet zo betrouwbaar vinden. Toen barstte de hel los want vlogen de dieren en de rechtse leuzen om de oren. En werd mij aan het eind van de route nog veel wandelplezier gewenst. Dat kun je wel hebben als je 75 bent geworden, riep mijn wandelmaat mij toe waarna iedereen alle kanten op wegsnelde.👀🤔

Powered by Wikiloc

Laatste van de 3

naar de finish

Het laatste weekend voor de carnaval is tevens de laatste van de serie van 3 in ‘ut Belsj’. Het zit er weer op, jammer. Prachtige wandelingen door schitterend gebied. Het gaat niet om de mooiste route of het mooiste gebied maar wel om het genieten. Iedere route heeft hier iets aantrekkelijks. Nu was het vooral de vorst die nog in de dalen hing.

vorst
zonnetje in het dal

Veel wandelaars waren gekomen om te genieten. Het was druk bij de rustposten. Met het wandeltempo dat wij aanhouden is er niet veel van te merken en lopen we alleen in de buurt van de rustpost in de groep.

Dat is hier ook wel nodig want de markering is niet overal goed aangebracht. Vooral is het opletten bij splitsing van routes of afstanden. Onduidelijkheid alom en veel overleg is dan geboden. Voordeel is dat wij veel wandelaars kennen en dan heb je zo even nagevraagd aan de ‘snelle’ jongens, die al aan de terugweg bezig zijn, wat de valkuilen onderweg zijn.

Altenbroek

2 van de 3

  • 16 februari

Deze zaterdag stond Batice op de wandelagenda. Een prachtige dag met hoge temperaturen voor deze tijd van het jaar was voorspeld. We waren voorbereid maar durfden alleen nog niet in de korte broek te verschijnen aan de start. Gabriël leert snel en wist van vorige keer waar Han de auto altijd parkeert. Aan de achterkant van het startgebouw, bij de Brandweer. Inderdaad net niet naast de inschrijftafel, maar het scheelt niet veel.

Bij de inschrijving bleek dat de mobiele telefoon van Angelo niet goed was opgeladen. Geen nood want de powerbank kon het oplossen, dacht hij. De telefoon vroeg om de pincode en na 3 keer de foute code om de PUK-code. Tja die had hij niet bij zich dus dan maar zonder deze handy. Poeh wat schijnt de zon fel en wat staat deze laag! De zonnebril gelukkig meegenomen en pats, valt er een glas uit. Het zit allemaal niet mee zegt Angelo. We worden oud……hoort hij iemand zeggen: “Vroeger dacht ik dat alleen kinderen ouder werden…..” Nou ja, die heb ik onthouden.Dan maar snel een foto gemaakt om te laten zien wat voor dag het is en dat je echt niet zonder zonnebril kunt.

Powered by Wikiloc

Wij zijn erg voorzichtig en lopen langs de weg in Ganzepad, achter elkaar en links zodat we het tegemoetkomend verkeer goed zien aankomen. Ondanks dat, of gelukkig maar want een moeder met kind komt ons in haar auto tegemoet en….. het scheelde echt maar ‘ee jummie’ of 3 van ons waren geschept. Ze werd verblind en deed de zonneklep vd bijrijdersstoel omlaag maar week daarbij uit naar rechts. Zó rakelijks langs ons dat het onvoorstelbaar is dat onze beschermengel zelfs hiervan schrok. Tjee wat een geluk hebben we gehad.

De route was schitterend al moesten we direct na de start al een stijle klim bedwingen. Boven even staan puffen en naar adem snakken maar daarna is het super genieten van het Hervé landschap. Kuifje moet wel genoten hebben toen hij hier verbleef. Wat een uitgestrekt landschap met zo af en toe een woning of een gehuchtje. Geweldig mooi. We moesten vaak en veel door weilanden trappelen. Niet erg zul je denken maar….. drassig! Ondanks het mooie weer bleef de schoen soms wat hangen en dat was nog niet het ergste. We hebben op deze tocht echt wel wat meegemaakt. Koeiepoortjes of ‘stegels’ zijn we wel gewend maar hier zijn ze zo gemaakt dat personen met een maatje meer het niet redden…..

 

Nadat we allen wat kleding uit hadden gedaan kon deze hobbel toch genomen worden. De vocht hing in de dalen en zorgden voor de sfeer. Deze tocht blijft lang in onze herinnering door al onze ervaringen maar vooral door de schoonheid.

1 van de 3

  • 9 februari

Er zijn van die wandelingen die een geoefende wandelaar absoluut niet wil missen. Toen we nog jong en fief waren stonden we daar vroeg voor op. Vanuit Bocholtz reden we met meerdere personenauto’s gezamenlijk de grens over naar ‘ut Belsj’. Afgelopen zaterdag was zo’n wandeling in Clermont. Destijds stonden we voor 7 uur aan de start te trappelen om “los” te gaan en direct met een flink strak tempo de 42 of zelfs soms de 50 of 60 km af te leggen. Nu zijn we wat bedaarder of berustender en hoeven we niet persé om 8 uur te vertrekken om 21 km te lopen.

Zaterdag hadden we één auto vol geladen en hebben we op ons gemak gelopen. De verhalen onder het wandelen zijn nog hetzelfde en soms zelf nóg heftiger en zijn zelfs af en toe zo aangedikt dat niemand ze meer gelooft. Maar wel leuk om aan te horen en om er nóg een schepje bovenop te doen.

De afspraak was dat we allen in korte broek zouden gaan, zoals vroeger. In de nacht had het wel gevroren en er waren warempel verschillenden die zich aan de afspraak gehouden hebben. Helaas waren zij geen lid van wsvNOAD.

De eerste pauze was in Thimistre en de militaire tank stond ons buiten al op te wachten. Niemand van ons had behoefte om na 5 km al te pauzeren en we leefden in de veronderstelling dat we een lus zouden maken en daar nog eens aan zouden komen. Helaas we hebben de oorlogsattributen binnen niet kunnnen zien want ze hadden deze rustpost voor de 21 km verlegd. (Die verdomde Belsen)

We hielden het droog maar moesten wel een flinke wind torsen. Ach ik vertel niet verder want je moet het meemaken en wie gelooft ons nu nog? Wellicht over een paar jaar zeggen we dat dit een héél zware tocht was met flinke storm en regen/hagel en sneeuwbuien……

De verhalen groeien, de kilometers en het tempo worden minder en wij steeds ouder. Komende zaterdag gaan we weer maar dan naar Battice.

Powered by Wikiloc

Muziek weekend

Nieuwjaarsconcert

Luister hier naar Conquest of paradise 

Soms vallen een aantal leuke of interessante dingen samen en moet je een keus maken. Afgelopen weekend was dit voor ons het geval. Enkele maanden geleden waren we getipt over een Nieuwjaarsconcert van het “Tilburgs Mannenkoor La Renaissance”. De broer van May zingt hierbij en wij gaan vaker naar hun optreden omdat we hier zo van genieten. Dit keer was het een co-productie met de Koninklijk Erkende Harmonie “L’Echo des Montagnes” in de Concertzaal Tilburg. We hebben genoten van de samenwerking tussen het zangkoor en het orkest, dat overweldigend was wat betreft het aantal muzikanten. Het koor is weliswaar op leeftijd en heeft desondanks nog altijd een behoorlijk aantal leden met een geweldig stemvolume.

Frappant is de ontmoeting met een gast in de Concertzaal waarmee in in gesprek raakte, Hij begon spontaan te vertellen over de mooie wandelingen die hij gemaakt had toen hij in abdij Rolduc verbleef. Het wandelboekje 11 Eurodewandelingen had hij daar gekregen en had langs de prachtige Worm gelopen. Toen ik vertelde dat ik de persoon ben die deze routes gemaakt en beschreven heeft raakte hij niet meer uitgepraat over deze schitterende streek.

Op zaterdag was er een optreden van “Harmonie de Bazuin” uit Treebeek die hun 90 jarig jubileum vieren. Hier hebben we echter vanaf gezien omdat er ook nog een vriendin van ons haar 80e verjaardag vierde.

Powered by Wikiloc

Op zondagmorgen was het tijd voor mijn wandelingetje van 20 km in Ransdaal. De vrieskou en het prachtige weer in de mooie omgeving van dit pittoreske dorp kon ik niet weerstaan. De ontmoeting met de Dorpsdichter van Voerendaal, Peter Crombach, was toeval. We konden niet al te lang samen een praatje maken immers ik wilde nog naar het optreden van de brabantse (wat een toeval dat we daar vrijdag nog waren) “Savoy Jazzmen” bij de Jazzclub Zuid-Limburg bij Jazzin’ De Rousch. Zo’n swingende afsluiting van een weekend daar geniet je alleen maar van en geeft een heerlijk gevoel. Een mooi ontspannend weekend waar ik nog lang van na geniet.

pianist Savoy Jazzmen

Kerstviering

kerstverhaal

Van onze vriendin hoorden we over het optreden van panfluit speelster Lot Huijnen. Zij speelde op 2e kerstdag in het Clemens domein. Dit is op zich al een bezoek waard en zeker met Kerstmis dachten wij. Maar we hadden al met weer een andere vriendin afgesproken dat we samen naar Lot gingen luisteren.

bedelaars

Werden we blij verrast dat er haast geen parkeerplek meer te vinden was. Hartelijk welkom geheten door ‘dorpsbewoners van Bethlehem’ kreeg ieder een penning in de handen hetgeen bepaalde in welke groep je terecht kwam om het kerkje te mogen en kunnen betreden. Vooraf werd je door de lokale herbergier van Bethlehem voorzien van een wafel met warme glühwein. De dorpsomroeper maande je om goed te luisteren naar het verhaal. De schaapjes, de dorpsbewoners, de engelen, de omroeper, de stadsgids en alle bezoekers waarden om de grot en het kerkje waar we plots oog in oog stonden met ene Jozef en Maria met hun ezel die op zoek waren naar onderdak.

Zij werden weggestuurd immers het was niet alleen in Oud-Merkelbeek druk bij het Clemenskerkje maar ook in Bethlehem. Muzikanten speelden wel vrolijk kerstliederen maar toch werden deze lieve mensen weggestuurd.

Wij mochten inmiddels naar binnen om te luisteren naar de gezongen liederen door het ‘Vocale Ensemble’ en de muziek van Lot met haar begeleiders. Een bijzondere verrassing om zo te midden van HET verhaal te belanden en te genieten van alle spelers. Door de drukte moest er geïmproviseerd worden en werden het aantal prachtig gezongen liederen ingekort. Toch een genot dat we hierbij aanwezig waren en hebben bij de uitgang de lokale ‘zwervers’ of herders voorzien van een gave als dank.

Kerst (gedachte) in Landgraaf

Nog één keer Kerst vieren in Landgraaf. Het is nog niet helemaal rond maar de verwachting is wel dat dit de laatste Kerstmis op de Kerkraderweg in Landgraaf is. We gaan een periode van bijna 30 jaar afsluiten door de verkoop van onze woning. Met veel plezier hebben we hier, op een paar maanden na, 30 jaar lief en leed gedeeld.

Dit laatste jaar zullen we nooit meer vergeten. Er is veel gebeurd en soms is het erg ingrijpend en geeft het een wending aan je leven. Het is allemaal niet dramatisch maar heeft ons wel nóg meer bewust gemaakt dat we een goed leven hebben. De periode die we nog samen hebben gaan we er nog meer van genieten. Onze kinderen en kleinkinderen helpen ons hierbij. Vanuit Kenia wordt druk via videogesprekken ons het wel en wee getoond. Wij genieten hier intens van en zien zo toch de ontwikkeling van Mia Keziah maar ook van de huiselijke én werkomstandigheden van haar ouders. Druk is overlegd over onze toekomstige woning, een betere makelaar hadden we niet kunnen hebben. In het ‘Sjunste op der Welt…….Kirchroa’ wordt ons nieuwe verblijf. Onze dochter Lieke gaat verder vanuit Kenia met het geven van haar adviezen over de inrichting van deze levensbestendige woning.

Het gezin van onze Joost heeft samen met ons deze feestelijke dagen doorgebracht. Oma had al een plan met activiteitenprogramma opgezet om het Lotte met haar ouders naar hun zin te maken. Zoals het meestal is moet oma de ideeën aanreiken en vult pappa Joost aan of stuurt bij. Een (kinder)musical werd niet echt super enthousiast ontvangen maar een skiles zou geweldig zijn. Een hele ervaring maar wat is het toch moeilijk om het zelf te doen terwijl anderen heel soepel naar beneden komen. Na een valpartij was de lol er af en hoeft het geen tweede keer meer voor Lotte.
Wokken in een super groot restaurant met ook animatie voor de kids is dan wel weer veel leuker.

De volgende dag kon er gekozen worden voor een leuke animatiefilm of schaatsen in het Winterparadijs op het Pancratiusplein in Heerlen. Een sportvrouw zoals Lotte kiest dan natuurlijk toch weer voor schaatsen. Het is ook super gezellig op het plein en we hebben geluk dat de zon schijnt tussen af en toe een donkere dreigende wolk. Een genot is dit echter ook niet maar wel de ijsglijbaan met banden. Hier heeft ze super van genoten en na afloop hoort daar ook een super lekker (soft)ijs bij.

Alle activiteiten hier opsommen gaan we niet doen maar om de ramen bij opa en oma vol te mogen tekenen is toch wel bijzonder mooi. Lotte vind het erg dat we gaan verhuizen want dan kan ze niet meer met de overbuurkinderen spelen. En haar leuke kamertje gaat weg. Nee als het aan haar ligt moeten we in Landgraaf blijven wonen. Zij kwam graag hier logeren en was hier gewend. Dat opa en oma naar Kerkrade gaan vind ze maar niets. Om het wat dragelijker te maken zijn we met hun naar de nieuwe plek gegaan om te zien waar we heen gaan. Het is wel mooi maar toch moeten we het nog maar eens overwegen.

Zo is ook dit jaar de kerst een gezellig feest geweest en hebben we alweer een goed gevoel overgehouden. Een leuke invulling en vooral een warm gevoel om samen te zijn met onze dierbaren, zowel lijfelijk als virtueel. Och ja…… niet vergeten te vermelden dat we jaarlijks een kip slachten. Nee niet om op te eten, ben je mal! We sparen het statiegeld en deponeren dat in een kip. Deze broed er een heel jaar op en Lotte mag deze dan ‘slachten’ hetgeen neerkomt op het tellen van het broedsel. Het resultaat wordt dan verdeeld tussen de twee kleinkinderen van ons. Geloof maar dat er steeds weer een bestemming voor is. Er wordt wat afgedronken in Landgraaf en beide kids hopen dat we in Kerkrade nóg meer drinken maar wel uit statiegeldflessen.

Kerstmarkt Keulen

Wandelvereniging wsvNOAD heeft voor de leden een bus ingezet om de Kerstmarkt in Keulen te bezoeken. Deze, voor leden gratis, aangeboden activiteit sprak ons aan. Indien de bus niet vol is kunnen er tegen een zeer kleine vergoeding ook niet-leden mee. Onze vriendin Wilmy kon zo mee.

Dom Köln

Op zaterdag, de eerste in december, stapten we om 11 uur bij het treinstation in hartje centrum van Keulen uit. Drommen mensen, bussen vol en de ene bus na de andere, met nog véél meer bezoekers  hadden ook het idee om naar deze populaire markt te komen. De hele dag was het schuifelen langs de vele stalletjes. Uiteraard moest vaker de beurs getrokken worden om af te rekenen. Wat een gevarieerdheid aan artikelen wordt hier geboden. Daarbovenop nog meer stalletjes met etenswaar en drankjes.

smullen

Even de drukte ontvlucht in een gezellig restaurant achter een van de marktplaatsen. Daarna weer verder met het schuifelen langs de stalletjes. Prachtige kerstkaarten werden gekocht die onze kleindochters zullen waarderen met uiteraard nog wat andere cadeautjes. Wij waren niet de enigen die een rustmoment opzochten……

rustmomentje

We konden nog wel verder rondneuzen en met de massa meegaan maar we besloten om de “Altstad” in te lopen. Een van de drukste winkelstraten gaf ons het gevoel dat we toch nog moesten schuifelen. Dan maar even een bakje leut en koffie onder een van de verwarmingslampen op het terras want binnen was overal alles bezet. Ik bedacht om buiten deze hoofdwinkelstraten om naar wat gezelligheid te gaan. Het was een misvatting. De eerste beste winkel bleek een uitdaging om naar binnen te gaan. Het ene leuke na het andere ging door onze handen en helaas aan sommige spullen bleken een soort onzichtbaar plaksel te zitten. Voordat we naar buiten gingen moest de creditkaart uitgehaald worden en bleek dit een van de gevaarlijkste winkelketen te zijn voor mijn vrouw. Alle feestelijke dagen waarbij cadeautjes gegeven worden werden aangesproken en er ook al een voorschot op genomen. Gelukkig hadden we onze maandelijkse toelagen al op onze rekening staan.

shoppingcentrum

Voor de terugweg moesten we met de gratis Shuttlebus vervoerd worden naar de Parking van de Messe. Grote bussen, geschikt voor 150 personen, reden af en aan om zo de vele duizenden marktbezoekers weer snel uit de stad te krijgen. Op deze grote parking werd het zoeken naar onze eigen touringcar hetgeen uiteindelijk wel gelukt is. Je begint altijd aan het begin van de parking te zoeken waarom doen we dat toch? Ook nu weer stond de bus aan het eind en was het slimmer geweest om daar onze zoektocht te beginnen.