Categoriearchief: Steden

DWD 2019

Jaarlijks kijk ik uit naar deze speciale week. Het evenement is in mijn agenda al een paar jaar geblokt. Een dag is altijd veel te weinig voor hetgeen we willen zien. Toch zijn we maar een dag geweest, maar wel een hele dag.

ciculair paviljoen

Het thema zoals eigenlijk alles tegenwoordig staat geheel in het teken van duurzaamheid. Het recyclen is al enige jaren een hot item en men is erg creatief op dit gebied.

Thuis als voorbereiding al een aantal websites bezocht en een route uitgestippeld. Je neemt je altijd veel meer voor dan hetgeen je aankan. Maar dat is ook het leuke van de tijd vooraf.

Hetgeen we niet gepland hadden was het boerenprotest van deze groep die uitgerekend op vrijdagochtend naar Den Bosch over de snelweg met een slakkengang ging en dan ook nog zo dat niemand er langs kon. Ik heb niets tegen stakers maar als ik op de autoweg zo ga rijden wordt mijn rijbewijs in beslag genomen én krijg ik een flinke boete. Zo heb ik maar een sluiproute genomen en heeft mijn GPS me toch redelijk goed naar de eindbestemming gebracht. Ik was niet met onderstaande fiets of brommer. Deze waren wel te zien op de DDW.

Op ons gemak hebben we genoten van 3 locaties en terwijl we wisselden van de zon. Het was een pracht dag en we hebben zodoende echt genoten. Volgend jaar gaan we dan naar de andere plaatsen en hebben we zo weer een reden om te gaan.

We hebben de beurs goed op de knip weten te houden dit keer. Hebben wel een optie genomen op een (licht)kunstwerk bij Bob Wielaard

Veel prachtige spullen en nog meer unieke ontwerpen. Een grote creativiteit en jong talent waar we altijd erg van genieten. Gelukkig hebben we de 3e etage bij Piet Hein Heek gevonden en de prachtige objecten daar nog gezien.

Zwolle

De stad Zwolle had ik nog nooit bezocht. Een uitgelezen kans kwam toen May een uitnodiging kreeg van vroeger studiegenootje om een bijeenkomst met nog 2 studiemaatjes bij haar thuis in Halsteren kreeg. Enthousiast besloot ik om mee te gaan zodat ik de stad in kon gaan. Er was echter wel een onzekere factor omdat ik een aantal dagen voor deze afspraak nog een behandeling moest ondergaan. Het was de vraag hoeveel last ik daarvan zou ondervinden. We besloten om toch in onze agenda deze datum t blokkeren en te zien op de dag zelf of ik mee zou gaan.

vanuit de Fundatie

Een overnachting hadden we in Halsteren geboekt en een wandeling op mijn uitgezocht en op mijn GPS geladen. Goed voorbereid dus. Het museum de Fundatie stond al een poos op mijn ‘bucketlist’ en het toeval (bestaat niet) wilde dat er een expositie van Nederlandse portretfotograaf Pieter Henket : de Congo Tales en van Jeroen Krabbé: gedroomde paradijzen was. Een andere bezienswaardigheid is de boekhandel Waanders in de Broeren had ik op internet ontdekt.

Leescafé Waanders in de Broeren

De ontvangst bij het studiegenootje was erg hartelijk met speciaal drankje en heerlijke lunch. Gezelligheid ten top en ik had dit eigenlijk moeten weten en bij de voorbereiding moeten betrekken. Ik was echter uitgegaan van een wandeling van Halsteren naar Zwolle en daar bezoek aan de Fundatie en dan tegen het avondeten terug en me aansluiten bij de dames reünisten.

Het liep echter anders . De lunch was zo uitgebreid en gezellig dat ik met de auto moest gaan en had nog maar luttele uurtjes voor het museumbezoek. Een dame bij de ingang verwelkomde mij en informeerde naar welke tentoonstelling ik kwam. Ik antwoordde dat ik voor het gebouw kwam omdat ik van een collega fotograaf had gehoord dat het bijzonder was om te fotograferen. Enigszins verbaasd keek ze mij aan liet me verder mijn gang gaan.

Lopend door het gebouw trok Congo Tales toch mijn aandacht. Wat een prachtige foto’s! Deze expositie is echt bijzonder en ben er van onder de indruk geraakt. Ben een fan van Pieter Henket geworden. Wat weet deze fotograaf met licht te bewerkstelligen.

Nu kon ik kiezen om de stad nog te gaan verkennen of de Jeroen Krabbé expo. De stad kon nog altijd, dus het werd “gedroomde paradijzen”. Ik hou van felle kleuren maar niet zo van schilderijen. Deze vond ik toch erg mooi.

Snel terug naar Halsteren om het avondmaal niet te missen. De dames waren ook naar het museum gegaan. De tuinen van het kasteel het Nijenhuis en waren eveneens erg enthousiast. Ook zij hadden werk van Jeroen Krabbé gezien en vonden het eveneens prachtig.

De gastheer had ondertussen het avondmaal voor ons bereid. Een exclusief heerlijk maal met alles erop en eraan, zoals dat zo netjes heet. Fantastische wijn bij een vrootreffelijke dis. Een gezellige conversatie waarvan het moeilijk is om een eind te bepalen. Wij hadden vlakbij een hotelletje maar de anderen moesten nog een lange huisrit maken. Zodoende werd er besloten om dit jaarlijks een vervolg te geven want dit concept was geslaagd net zo als deze dames 46 jaar geleden hun diploma behaalden.

May en ik zijn de volgende dag vanuit het hotel naar de stad gegaan en kwamen terecht op een druk bezochte grote markt. Een echt levende zoals die nog maar weinig bestaan. Een boekenkraampje naast een kaasman en CD handelaar en worstemaker, bloemenverkoper etc etc. Moeilijk om deze markt te negeren en langzaam gingen we naar de boekenhandel in de Kerk. Volgens sommigen mooier dan de Domanicanenkerk in Maastricht. Deze kerk is lichter en heeft een uitgebreidere restauranthoek, dat in ieder geval. Je brengt er zo een paar uurtjes door en zodoende hebben we Zwolle als stad nog niet gezien. Een volgende keer en we laten dit actiepunt dus maar op de bucketlist staan.

Laatste campertrip

Met de tropische temperaturen die wij dit jaar in ons land behaald hebben zijn we niet vaak met de camper op stap geweest. Daar komt nog bij dat we een verhuizing achter de rug hebben.

Toch genieten we steeds weer van de vrijheid die onze camper ons biedt. We reserveren nooit een plek en vinden altijd wel een staanplaats. De bestemming is eveneens steeds een verrassing want we stappen vaak in en zien dan wel waar we terecht komen. Dit jaar hebben we deze al 9 jaar. Waar blijft de tijd.

Dochter Lieke kwam dit keer in het hoogseizoen voor het bijwonen van een bruiloft naar Nederland met haar gezinnetje. Omdat ze hun verblijf meestal met allerlei bezoekjes combineert is het van belang mobiel te zijn. Ze hebben hiervoor de camper als thuishaven gebruikt en zijn in Hoorn neergestreken. Ze hadden pech want het weer was net in deze week minder goed.

Wij zijn met het openbaar vervoer naar Hoorn gereden en hebben de camper weer opgehaald. Vanuit deze stad zijn we doorgereden naar het eiland Rügen in Noord-oost Duitsland. Ik had veel gehoord over de natuurschoon en de bezienswaardigheden. Het was wel een hele trip voor maar een kort verblijf van een paar dagen dus werd het snelweg. Geheel tegen onze gewoonte in. Het weer werd inmiddels steeds beter en er werd zelfs een hittegolf voorspeld!

De natuurcamping in de nabijheid van de stad Stralsund beviel ons prima. Vanuit hier heb ik in de regio Mönchgut mooie wandelingen kunnen maken. Vooral bij Gager is een prachtig wandelgebied waar geen voertuigen (óók geen fietsen of mountainbikes) toegestaan zijn.

Wij wilden graag Rostock bezoeken omdat we gehoord hadden dat deze stad een bezoek waard is. Helaas onden we hier geen camping in de buurt vinden en wilden we niet op een camperplaats gaan staan. Zodoende reden we door naar de 2e stad die ons aanbevolen was: Schwerin. Inderdaad een prachtige stad met genoeg bezienswaardigheden.

De terugreis was echt een domper. We vertrokken al vroeg (voor ons doen) en ik zag op de navigatie al dat er 2uur en 45 minuten vertraging was tot we thuis zouden zijn. Het werd inderdaad een ‘crime’ en zodra we konden zijn we de Nederlandse grens overgestoken en in de buurt van Arnhem hebben we toen overnacht.

Alles onderweg op een rijtje zettend en onze plannen voor de toekomst besprekend kwamen we tot de conclusie dat we onze vakantie’s anders willen gaan doorbrengen dan we de laatste jaren gedaan hebben. Een keerpunt in ons ‘vakantie-leven’. Zodoende is het besluit genomen om de camper te koop aan te bieden. Wel met gemengde gevoelens, dat wel. Een besluit dat we wel snel genomen hebben maar realistisch is gezien onze toekomst(plannen).

Tijd tussen de wandelingen

De afgelopen periode was het zó mooi weer en dan kriebelen er allerlei zaken. Er moest zo nodig nog een boompje (ca 15 meter hoog) omgezaagd , een rolluikmotor vervangen, de tuin onderhouden en allerlei dagelijkse beslommeringen verricht worden. We nemen de tijd voor alles en ik doe echt niets wat ik niet leuk vindt. Het is lastig om prioriteiten te stellen in het aanbod van leuke activiteiten.

Het is echt zomer en de temperaturur is hoog voor de tijd van het jaar. Bij dit weer moet ik naar buiten en de wandelschoenen ‘snirken’ van de vele kilometers die ik afleg. De routes van Eurode moeten gecontroleerd en opnieuw op de GPS gezet worden. De routebeschrijvingen moeten hier en daar aangepast worden en ook nog een enkele foto die in de brochure vervangen moet worden. Daarnaast zijn de wandelingen van NOAD die nu voorgelopen moeten worden.

Na het boomspektakel brachten we Joost met zijn gezin naar het vliegveld in Keulen voor een weekje naar Tenerife. Het karwei was toch te veel blijkt en blijk ik goedaardige aanvallen van duizeligheid te hebben. Dit werd veroorzaakt door verplaatsing van kristalletjes in het gehoorvocht. Gelukkig niet lang last van gehad maar wel erg lastig om rechtop te blijven staan.

Omdat we afgesproken hadden dat wij hun weer van het vliegveld zouden ophalen besloten we om een weekendje daaraan vast te koppelen. Zo hebben we genoten van een paar daagjes Keulen. Het weer zat mee en we hebben genoten van fietstochtjes langs de Rijn en van de stad

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Nairobi

De hoofdstad is bijzonder en het verbaast me iedere keer dat een miljoenen stad zo functioneert. Er zijn geen trottoirs en het verkeer zoekt zich een weg door de stad waar zo weinig aan de verkeersregels wordt gehouden. Veel voetgangers die tussen de rijdende auto’s springend de overkant van de weg proberen te bereiken. De meeste wegen zijn een gatenkaas en dan liggen er nog overal verkeersdrempels zo hoog en veel dat een Europeaan al snel de wegbeheerder een proces zal aanspannen omdat zijn auto schade heeft opgelopen. Gelukkig zijn de meeste wegen nog onverhard en in het regenseizoen, dat zojuist hier begonnen is, staan de wegen dan ook blank. Hele wegverzakkingen en ondergelopen delen van wijken zijn het gevolg.

In deze stad hebben we een fabriek bezocht die kralen vervaardigd. Een project waar mensen aan werk geholpen zijn en gelukkig de automatisering nog niet heeft toegeslagen. Nederland is een van de hoofdafnemers van hun producten. Uiteraard hebben we ook het Karen Blixten museum bezocht om zo met eigen ogen haar verblijf en haar grond te zien. Een replica van de koffiedrogerij die nu op deze vroegere plantage staat en waardoor zoveel Kenianen aan een inkomen kwamen wordt met veel trots getoond.

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Weekendje Flevopolder

Wij hadden een kaasarrangement/workshop gewonnen en konden dit jaar op een moment in overleg zelf bepalen wanneer we hieraan konden deelnemen. We moesten wel hiervoor naar de Flevopolder. Kwam dat eens goed uit dat onze zoon met nichtje Rieneke aan een Mudrun in Biddinghuizen deelnamen. Wij wilden dit combineren want wie gaat er 3 uur rijden voor een kaasworkshop? Na wat heen en weer gemaild te hebben met de boer was het mogelijk om ‘smiddags een aparte rondleiding te krijgen door het bedrijf en de volgende ochtend het kaasmaakproces bijwonen. Ik had geregeld dat we de camper op zijn erf konden stallen voor de overnachting. Wat liep het anders……. Kortom hij stuurde ons toch naar een camping, want immers konden wij dat toch goed betalen! De workshop kon ook niet doorgaan want we moesten toch echt in de ochtend daarvoor komen en het was eigenlijk echt druk op de boerderij. Hij wilde ons dus niet en het was maar lastig dat wij ondanks het mailen toch niet welkom waren op dit moment.

Wij zijn naar het mooie stadje Elburg getogen waar we genoten hebben en een bezoekje aan het orgelmuseum hebben gebracht. Niet om de orgels, maar om het schitterende gebouw, het vroegere Gemeentehuis. Het was erg mooi weer en de terrasjes waren vol en toch wisten we een prachtig plekje te veroveren en genoten we van de consumptie’s én van de viskar. Daarna naar de camping gelegen direct aan het Veluwemeer dat in deze tijd erg mooi was én rust waar we van genoten.

De volgende dag met prachtig herfstweer waren we al vroeg op het terrein van Walibi, waar de Mudrun ging plaatsvinden. Effe het parcours verkent zodat ik de deelnemers Riene en Joost dit keer vaak en goed in beeld kon brengen. Voor de start kreeg ik nog wat plaagstootjes van Joost dat ik nu het af te leggen parkoers en afstand toch goed moest onthouden en niet zoals de vorige keer bij de verkeerde hindernissen of op het verkeerde moment te gaan staan. Daar baalde ik zó van dat ik eigenlijk had besloten deze evenementen niet meer te bezoeken. Maar een lid van wandelvereniging NOAD (Nooit Ophouden Altijd Doorgaan) laat zich niet klein krijgen en dus was ik aanwezig.

Snel naar de 1e echte hindernis van de af te leggen afstand. Joost had me nog eens op het hart gedrukt dat ik dáár moest gaan staan. Afin, na ruim een half uur na de start belde ik met mijn vrouw of ze toch wel op tijd gestart waren, want ze waren er nog steeds niet. Blijf maar wachten zei ze ze komen zó. Na nog eens een kwartier hield ik het voor gezien en ben ik naar het kruispunt gegaan waar de afstanden elkaar splitsten. Bij die hindernis spotte ik ze na nog eens 20 minuten. Het parcours was toch anders dan Joost mij verteld had en het schema liet zien! Balen!

Daarna heb ik ze toch op verschillende hindernissen kunnen vastleggen al waren dat niet de momenten die ik te voren bedacht had. Het weer was geweldig en de sfeer evenzo. Mijn teleurstelling kon ik daarom dit keer goed verwerken.

Dit zal toch wel de laatste run zijn die ik ga fotograferen en heb besloten alleen als onze kleindochter Lotte weer deelneemt dat ik, wij, dan weer erbij zullen zijn om haar aan te moedigen. We hebben haar nu gemist maar het was ook een andere run en waarschijnlijk was ze liever naar het pretpark gegaan als ze de attracties had gezien.

 

Social week

Powered by Wikiloc

Een weekje door het land en allerlei mensen opzoeken waarmee wij een band hebben maar niet naast de deur wonen. Soms heb je telefonisch contact of ontmoet je elkaar wel ergens maar soms hebben we het contact laten verwateren. Nu deed zich de gelegenheid voor om de banden weer eens aan te halen en uitgebreid voor elkaar de tijd te nemen. Aanleiding was een ontmoeting met oud studiegenoten van May van de Sportacademie in Breda. Een ontmoeting omdat ze dit  45 jaar geleden hun diploma hebben behaald. Een reünie om dit feit te vieren is gepland.

De trip van 926 km hebben we met de camper afgelegd en dat maakt het mogelijk om zonder problemen langer bij iemand te blijven. De camper plaatsten we op de oprit, aan de overkant bij de boer of toch op een mini-camping of toch in een vakantieoord. Het is een reis geworden die zeker efficiënter kon maar we hebben gekeken wat het beste uitkwam bij de mensen die we opzochten. Dan moet je wel eens van west naar oost en vice versa. Niet iedereen waar we heen wilden konden ons ontvangen omdat ze bijvoorbeeld zelf op vakantie waren. Toch hebben we heel erg genoten en warme herinneringen over gehouden aan de contacten. Het was echt leuk en fijn om weer eens bij te kletsen, verhalen te vertellen en aanhoren. Zonder mensen te kort te doen was het bezoek in Hoorn bij mijn tante en oom van welgeteld 96 en 94 jaar (samen 190 jaar!!!) een super moment. Niet alleen wij maar ook zij hebben genoten want dit was een van de bezoekjes waar we ons echt erg op verheugden maar niet wisten hoe het zou zijn. Na vele jaren geen contact meer gehad te hebben nu een super moment. Wat een genot om 2 krasse (wel beiden ‘iets’ minder mobiel) mensen zó positief en dankbaar in het leven te zien staan.

Dit was weliswaar de laatste dag van deze week maar heeft zeker de meeste indruk op ons gemaakt en dan mag je daarmee ook aan het verhaal beginnen, toch? Vanuit Hoorn, waar zij wonen ging de terugreis naar Den Bosch, de stad die we altijd graag even bezoeken en we ook altijd even wat inkopen doen. Dit keer voor mij broeken want 18 kilo lichter merk je wel in de maten. Deze dag was nog meer bijzonder omdat we de oudste familieleden bezocht hebben en de afsluiting bij de jongste telg in de familie plaatsvond. Het achterneef in Beek en Donk bij de trotse ouders die net op tijd in hun nieuwbouwwoning ingetrokken zijn. Wat een verschil in ontmoeting, 3 weken én TWEE DAGEN met de 190 jarigen (weliswaar samen).

De week begon echter vanuit Landgraaf in Roermond bij de vroegere collega Statenlid van May. Wat een hartelijke bijeenkomst was en we (uiteraard) te weinig tijd hadden om alles bij te kletsen. Ze wilde dat we bij haar bleven slapen maar dat hebben we maar niet gedaan omdat het schema anders direct al in de war geschopt zou worden. Van Roermond naar Dordrecht (was gepland naar Naaldwijk maar zij waren niet thuis) waar we deze fraaie stad die al lang op het lijstje stond om te bezichtigen, hebben afgekruist. Inderdaad zeker de moeite waard en we hadden waardevolle tips gekregen over de wandel/fietsroute en goede en mooie restaurants/musea en gebouwen. Op eigen initiatief ook een boottochtje gemaakt want je moet toch zeker in dit watergebied de stad vanaf het water bekijken.

Vervolgens naar Breda waar ik me vermaakt heb met een wandeling en bezichtiging van gebouwen, o.a. Bauvigne  en genoten van de rust in het Mastbos. Na Breda stond Berkel-Enschot op het programma en hier werden we getrakteerd op een HEMELS eten in het oude Trasppistenklooster, de abdij O.L. Vrouw van Koningsoord. Wat een verwennerij en speciaal. By the way: de nieuwe broeken heb ik daarná pas gekocht.

Toen togen we naar Meije-Woerden, naar een oud studiegenote van mij die in een heerlijke omgeving woont in een polderwoning aan het water en uitkijkt op de polder. Hier is het altijd weer lachen, gieren en brullen én vooral veel warmte. We moesten de volgende dag op tijd in Wychen zijn waar onze kleindochter Lotte weer eens samen met haar pappa meededen aan een Obstacle Run. Wij wilden hun graag aanmoedigen én uiteraard foto’s van maken. De dochter van onze lieve vriendin deed ook met haar zoontje (voor de eerste keer) mee. Wat hebben die 2 genoten en zijn ze blij dat ze daar van mij blijvende herinneringen aan over gehouden hebben, iets meer dan 100 foto’s!

Dit verhaal eindigt met een gepland bezoek aan de voormalige suikerfabriek, thans Sugar City te Halfweg in de gemeente Haarlemmerliede en Spaarnwoude. Dit hadden we in het programma opgenomen omdat tijdens mijn speurtocht voor de stamboom ik ontdekt had dat mijn grootmoeder en haar tweelingbroer hier in een keet nabij deze fabriek geboren was. Ik had al veel info op internet gevonden maar wilde wel met eigen ogen hier eens zien waar deze gebeurtenis plaats had gevonden. Het was op Nationale Monumentendag dat wij hier waren en konden aansluiten bij een rondleiding in het Gemeentehuis waar we een foodybag kregen met veel info en boekjes over deze gemeente. Helaas was de Sugar City niet opengesteld voor publiek. Hier is wel een filmpje te zien over het bietenvervoer in vroegere jaren:

Salzburg

We hoorden van nog al wat Oostenrijkers maar ook van vakantiegangers onderweg, en thuis kregen we ook al deze berichten, dat we naar Salzburg moesten gaan omdat dit een mooie stad is. Wij hebben toch nooit echte plannen en bekeken de kaart en besloten nu deze stad te gaan bezichtigen. We vonden een camping dichtbij het centrum en arriveerden op een doorgangscamping. Toen wij aankwamen waren er niet veel vakantiegangers en wij genoten van de stilte, de mooie natuur, het uitzicht en de paragliders die voor ons in het veld daalden. Het is precies zoals wij graag een camping hebben, schoon, vriendelijk beheer en vrijheid is blijheid. Zoek maar een plek en ga daar maar staan waar je wilt. Het terras van het bijbehorend restaurant was wel vol en dit bleef nog wel menig uurtje en maakte het ook weer gezellig.

We bleven de 1e dag op de camping onze E-readers raadplegen midden in de zon en de wederhelft  in de schaduw. De barbecue en het nodige vocht zorgden voor de bijhorende entourage.

Het bleef mooi weer, weliswaar drukkend warm, en we zijn de volgende dag de stad gaan verkennen. Een pracht stad met heel veel bezienswaardigheden. De burcht bovenop de berg gelegen trekt veel bekijks en dus toeristen. Met een gondel werden we naar boven getrokken en dan is het een enorm complex met een eeuwenoude geschiedenis. Zeer de moeite waard om te bezoeken en dan de terrasjes op verschillende niveaus en uitkijkend over de wijde omgeving en over de stad zelf. Je raakt er niet uitgekeken. Ook de stad heeft zo veel moois en is erg aantrekkelijk. Wij geven deze stad de voorkeur boven Wenen. Hier is veel te zien en wel toerisme maar toch rustig en de Altstad is zo goed als vrij van verkeer. Erg fietsvriendelijk en voor ons dus echt een genot.

De volgende ochtend heb ik mijn ochtendwandeling gemaakt vanaf de camping. Ik had al zitten zeuren dat we nog geen mooi wandelgebied hadden gekozen maar hier kon ik mijn hart ophalen. Nou direct vanaf de camping kon ik mijn kuiten smeren want ik moest al behoorlijk klimmen en dat ging maar door tot 753 m hoog. Maar ik moet niet zeuren en heb het zelf opgezocht en deze route de vorige avond op mijn GPS geladen. Het was ook best mooi en stil, behalve de vogels hoorde ik niets. Dat deed me uiteraard weer eens denken aan mijn pelgrimstocht naar Santiago in 2008. (Dat is al weer 9 jaar geleden, bijna niet te geloven, want ik denk er nog elke dag aan, ook door het zilveren Jacobsschelpje om mijn nek, dat ik ter herinnering van mijn dochter gekregen heb). Eenmaal op het hoogste punt heb ik ook de tijd genomen om wat foto’s te maken van het schitterende panorama, kijkend over de stad Salzburg en kijkend naar de sneeuwtoppen van de verder afgelegen bergen. Eerlijk is eerlijk, ik moest ook weer hoognodig wat zuurstof innemen want de klim had me de adem ontnomen.

Nu wees de GPS mij een wandelpad omlaag en kwam bij een boerderij waar eerst de hond me wegjoeg maar zo gemakkelijk gaat dat bij mij niet. Vervolgens liep de weg door bij de boerderij en zag ik de boer een schuur in gaan zonder mij iets te zeggen. Ik riep hem en liep versneld naar hem toe om te vragen waar dat pad gebleven was. Hij gebaarde van verre dat ik achterom zijn woning moest lopen en belande echt letterlijk in de mesthoop! Dat kon toch niet waar zijn. Jawel hoor, gewoon door de mest heen lopen en daar begon het pad en ik aan de afdaling. Nu merkte ik wel dat mijn knie, waar ik voor we op vakantie gingen een injectie in had laten zetten, dit niet prettig vond en ik moest langzaam over dit kiezel, stenen pad de weg naar beneden afleggen. Het kwam uit precies op de camping zoals ik gepland had. Een mooie route en heerlijk om weer te doen.

Tegen de middag gingen we de rest van de stad verder bekijken en de Mozart brug is zeker een juweeltje en leidde uiteraard, naar het Mozarthuis, het geboortehuis, daar waar hij gewoond heeft en naar het Mozartmuseum. Eigenlijk is het wel een beetje een Mozartstad want het heeft ook nog een Mozartplein en -ongetwijfeld- een Mozartstraat en vele winkels, terrasjes, cafés en noem maar op met zijn naam. De steegjes met de winkeltjes lopen toch vol met toeristen maar zijn toch goed te doen. Totdat….. de lucht begint te betrekken en als we goed en wel op de fiets zitten worden we er alweer bijna vanaf geblazen. Een enorme windhoos met regen overvalt ons en de sirenes beginnen te loeien, takken vliegen door de lucht en nog veel meer. We kunnen met moeite de schitterende Mozartbrug over en proberen zo snel als mogelijk terug te fietsen naar de camper want ons luifel is niet goed met spanbanden verstevigd en zijn bang dat het aan flarden zal gaan. Door de wind heeft de politie al sommige straten afgezet maar we proberen toch ondanks alles er doorheen te gaan met maar één doel, redden wat te redden valt. Op de camping blijkt gelukkig geen schade omdat de buren alles verstevigd hebben. De camping is wel onherkenbaar, niet door het weer maar omdat velen op doortocht naar Kroatië hier een tussenstop maken. Ze willen zelfs een caravan pal, 50 cm, voor de camper zetten omdat we morgen waarschijnlijk toch wel zullen vertrekken en zij graag (ons) plekje willen om zo bij bekenden van hun te staan. Je vraagt je toch af!

Het weer is wel weer opgeklaard en wij hebben inmiddels besloten morgen de tocht verder t vervolgen naar…… richting Bodensee.

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Wenen

Van een bevriende (mede camperaar) collega had May het adres van een mooie camping in Wenen gekregen. Eventueel zouden wij elkaar hier zelfs treffen. Wij waren er al vroeg in de ochtend maar, helaas, er was geen plaatsje meer vrij. We kregen daar wel het adres van een andere camping waar nog plenty plek was. Even het sanitair en terrein verkend en dit beviel ons. We hebben een mooie plaats, met schaduw, uitgezocht en via de verkregen info, nog dezelfde dag de route naar Wenen verkent. Een 8 km om tot in het centrum van deze stad te komen waar veel fietspaden en fietsroutes zijn. Wij komen via de Prater (4 km lang) Wenen binnen en nemen een plaatsje op een mooi terras in een rustige straat met een tevreden gevoel. Wenen gaat het helemaal worden!

De volgende dag besluiten we om de imposante gebouwen te gaan bezichtigen maar eerst naar het Hundertwasser gebouw en museum. Het museum ligt apart en ook hier weer een gezellig terras met heel vriendelijke bediening. Het fleurig kleurrijk museum laat ons het werk van deze excentrieke kunstenaar zien. Wij zijn er van gecharmeerd (niet van alles) maar er is ook een foto expositie van de heer Wasser die geweldig mooie natuurfoto’s heeft gemaakt. Hier waren we zeker van onder de indruk!

Van het ene terras naar het andere lijkt het wel maar op ons laatste werden we net bij het afrekenen overvallen door een regen cq onweersbui. De moed zakt je dan in de schoenen want de dakraampjes van de camper staan open om niet direct in een bakoven te belanden. Dat zal nu wel een ‘binnen’ overstroming zijn ging er door onze gedachten. Echter gelukkig zo’n kilometer verwijderd van de camping bleek de grond droog te zijn en hoopten we op haast het onmogelijke. Jawel wat een geluk de camping was bespaard gebleven van deze regenbui en wij boften.

Pinksteren in Wenen begint met weer prachtig weer. Schloss Schönbrunn staat op het programma. De route erheen is op de GPS geladen en het beloofd een lekker fietstochtje te worden van een kleine 13 km. Het gaat echter al vrij snel mis omdat we een pad ingeleid worden dat niet meer met de fiets toegankelijk is. Dan wordt het even zoeken want de GPS hanteert heet principe: maak een U-bocht oftewel je wordt steeds terug verwezen naar het punt waar je vd route afgeweken bent. Uiteindelijk komen we er wel maar ja ontspannen de route vervolgen is er niet meer bij. Daarnaast zijn we door een wijk geloodst die niet echt de schoonheidsprijs verdient. Een kopje leut doet dan weer wonderen en staan we al snel voor de poort van het complex. De fietsen mogen er niet in, dat is niet al te best voor de knietjes en pijnlijke voet. Met een wandelstok gaat het wel maar ook dit is niet echt plezant. Het weer begint iets te betrekken en de wind steekt ietsje op. De tuinen en het complex hebben we bekeken en er was weer een moment van herkenning, zelfs na meer dan 40 jaren. Het blijft imposant maar mooi vinden wij het niet.

Retour naar het centrum van de stad waar we de rest van de middag nog wat rond bazuinen maar nu wel met langdurigere regenbuien. Schuil zoeken in een kerk is niet iets voor lange tijd dus dan is het tijd voor een restaurant en genieten we van de maaltijd.  Dit keer is het kerkbezoek wel erg aantrekkelijk want we hoefden minder entreegeld te betalen (door mijn blauwe ogen???) maar kunnen ook tot in de nok van de koepel komen omdat men aan het renoveren is en hier een lift tijdelijk heeft aangelegd en een bouwstellage die men kan beklimmen. Het resultaat was echt uniek.

Het regenen is overgegaan in druilerigheid en we besluiten de camperplaats weer op te zoeken. We hebben buren gekregen die met hun camperbusje precies in het stralingsgebied van internet zijn gaan staan, dus jullie moeten wachten met het lezen van dit alle tot…… zij of wij naar elders gaan. De ontbrekende foto’s worden dus binnenkort alsnog geplaatst. Zijn inmiddels geplaatst en scroll naar eind van deze pagina

 

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc

Melk

Langs de Donau trekkend met de camper is het landschap niet erg mooi, de rivier is erg breed met zo nu en dan wat scheepvaart en uiteraard veel cruiseschepen. We hebben nog geen idee waar we terecht zullen komen. Ons motto is immers: daar waar het mooi is blijven we.

Het is lunchtijd en wederom erg warm. Een Gaststädte aankondiging langs de weg doet ons besluiten hier te pauzeren. Een mooi binnenterras en een goed uitziende kaart doet ons besluiten hier wat te nuttigen, al is het niet met uitzicht op de Donau. Gelukkig zie ik een aantal folders in het rek met attracties in de omgeving. May heeft een fietsfolder ontdekt waar exacte lengtes vd routes langs de Donau op staan aangegeven en ik een folder met de bezienswaardigheden. We besluiten naar het plaatsje Melk te gaan met een camping direct ad Donau. De camping is drie keer niks, een grasveld met wat elektriciteit en de omheining bestaat uit bomen/struiken. Geen zicht op de rivier behalve helemaal aan het uiteinde een opening waar de struik nog niet hoog genoeg is. Onze plek wordt dit dus. We gaan ons aanmelden en willen het sanitairgebouw inspecteren. De eigenaresse, tevens uitbater van het ‘Veerhuis’ zegt dat het een omgebouwde garage is en dat de sleutel tussen het heren en damesblok ligt. Eenieder weet dat, ha,ha. Nou omgebouwd…..er zijn 2 wastafels, 2 toiletten en 2 douches maar daarmee heb je het ook gehad. Het functioneert wel maar slecht.

Er liggen een stuk of 5 grote cruiseboten aan de kade en we zijn er inmiddels achter wat er te zien is. Al deze honderden toeristen, inclusief dagelijks nog ongeveer hetzelfde aantal bussen, worden hier gedropt en worden via een rechte weg direct geleid naar de dorpstraat (met winkels) en ah eind arriveren ze bij dé attractie: Het Stift van Melk. De hoofdstraat is trouwens best gezellig en heeft vele leuke winkels. Het Stift is enorm groots en hoog gelegen op een heuvel. Aan de buitenkant is het een imposant gebouw maar binnen is in een ‘klein’ gedeelte ( je kunt er een halve dag cultuur snuiven) een goed en mooi ingericht museum over de geschiedenis. Een aantal zalen moet je achtereenvolgens doorlopen om uiteindelijk in het pronkstuk, de kerk, uit te komen. Enorm veel pracht en praal en het is allemaal goud dat er blinkt (ook goudverf). Je moet het Stift met de tuinen en het koffiehuis gezien hebben anders heb je niet echt Oostenrijk gehad. Helaas voor mij mocht ik binnen nergens foto’s maken, die kun je in het winkeltje uiteraard kopen.

Vanuit Melk hebben we een fietstocht langs de rivier gemaakt en zoals een eerder ontmoette camping gaste ons vertelde: Het is steeds weer van hetzelfde. De kleine gehuchtjes hebben niet veel te bieden, behalve om iets te drinken, en verder is het water, water en weer water en niet eens mooi blauw. Morgen trekken we door naar Wenen, en zijn benieuwd naar deze stad waar we 44, of is het 45 jaar, geleden geweest zijn. Toen nog met vrienden en wat waren we “damals” verliefd. We kunnen ons nog weinig van deze stad herinneren.

Powered by Wikiloc

Powered by Wikiloc