Pandemie

Het jaar begon goed met allerlei voornemens en verwachtingen. Beijng in China met zoon Joost naar de Great Wall Marathon waar we beiden ons erg op verheugd hadden. Hadden. Er kwamen al berichten van een grote besmetting met het Corona virus in Wuhang. Geen flauw idee waar deze stad in dit enorme grote rijk ligt en dan nog het idee van het zal net zo vergaan als met SARS. Echter de berichten werden steeds somberder en langzaam begonnen we beiden toch wel angst te krijgen of ons voornemen wel doorgang vond.

Great Wall fotograaf
Great Wall fotograaf

Joost had een sponsoractie op touw gezet, verbonden aan deze reis Make a Wish. May en ik hadden een ‘evenement’ geregeld in het kader van ons beider 70 jarig levenslicht dit jaar én deze grote droomwens naar China. Tot we bericht kregen dat het evenement in China werd afgezegd in verband met het steeds groter wordende epidemie en zelfs tot een pandemie verheven werd.

Inmiddels hadden we ook al een familiebezoek gepland aan Kenya en door een mooie vliegaanbieding maar direct geboekt voor een reis in september. Zoals het er nu uitziet moeten we ook vrezen dat dit zeer waarschijnlijk ook geen doorgang kan gaan vinden.

Zo op het eerste gezicht lijken dit voor ons de grootste teleurstellingen. We zijn echter echt hoopvol dat het virus niemand van ons allen zal treffen. Wij hebben, zoals eerder aangehaald, een leeftijd bereikt dat we onder de kwetsbare categorie vallen mede door onze medische voorgeschiedenis. Hierdoor zijn we beperkt en houden we ons zo goed als mogelijk wel aan de adviezen en maken we ons veel meer zorgen om onze kroost. Gelukkig zijn de kleintjes niet zo vatbaar of hebben ze voldoende weerstand. De situatie in Kenya is niet zo ernstig als hier in Europa maar baart ons wel allen zorgen. Indien het onverhoopt nodig is kunnen we niet samen zijn. De schrijnende berichten over ouderen in tehuizen die geen contacten met hun familieleden mogen en kunnen hebben zou dan ook zeker voor ons van toepassing zijn. We moeten er niet aan denken maar doen het wel.

De richtlijnen zijn: blijf thuis! Er zijn geen vluchten meer en het reizen is onmogelijk. Voor ons is de richtlijn wel om mee te leven. De activiteiten zijn erg beperkt en enkel op het noodzakelijke gericht. Sociale contacten zijn meestal via berichtjes op social media en uiteraard telefoon. We zijn op ons zelf aangewezen en het doet goed om zo nu en dan toch iemand te treffen en te merken dat er vrienden zijn die contact zoeken.

De verwachting is dat het nog lang gaat duren en met beperkingen zullen we in een andere wereld verder met elkaar moeten gaan. Hoe? Dat weet niemand nog. Op dit moment zoeken we vertier in onze hobby’s. May heeft haar edelsmeed werk waar ze voldoende afleiding in heeft en ik vooral in het wandelen. Verder lezen we beiden heel veel en daarnaast werken we beiden veel ‘achterstallig’ werk weg. Ik verdiep me in mijn stamboom en onderzoek veel en daarnaast werk ik de websites die ik onderhoud bij.

Toch hopen we dat we deze zomer en najaar nog wat kunnen genieten van onze fietsen en hebben we wat fietstochten gepland. Plannen blijven we maken en hopen zo onze zorgen wat te vergeten en te genieten van het leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.