Berichten zoeken

Dagboek

Hier staan de berichtjes die May aan onze trouwe achterban, familieleden, vrienden, sponsors en trouwe berichtschrijvers heeft gestuurd. De reacties hierop waren zéér positief en hartverwarmend. Daarom wil ik deze berichtjes hier graag in mijn dagboek plaatsen.

1e mail

Hallo beste mailers, smsers, bellers, kaarsjesbranders en mensen die ons iets mee op reis hebben gegeven in de vorm van lieve brieven of kaartjes (eventueel verstopt in een camperkastje), mooie teksten, spreuken gedichten of gedachten uit andermans werk, hulp in de vorm van een ‘engeltjes’, Christoffel, St Juan (spreek uit Goewan), schelpen, t-shits, donoren, kortom iedereen die een stukje met ons op weg is in ieder geval na de eerste dag ‘in gedachten’.
Langzaam komen we uit de kinderziektes van de tocht. Dat wil zeggen er komt een zeker ‘ritme’ in ons bestaan. Angel vertrekt vroeg in de ochtend, de ene keer wat vroeger dan de andere, in de loop van de dag ontmoeten we elkaar meestal 1 een enkele keer twee keer. Daarbij geholpen of (een beetje) in de steek gelaten door alle technische aparatuur die we bij ons hebben, GSM (valt af en toe uit) telefoon, (shit alweer te laat, dus opgehangen) maar tot nu toe hebben we elkaar nog altijd terug gevonden aan het einde van de (ingekorte) route. Dat geeft de burger (reizigers) moed. ’s Avonds ouderwets kaart lezen en een rijtje plaatsnamen noteren, ‘führ alle Fälle”
Even wat technische details; ik ben bang dat het aantal foto’s dat Angel gaat maken deze keer echt alle recorden gaat breken. Er is zo verschrikkelijk veel te zien, bijvoorbeeld in de streek waar we doorkwamen, van huis tot huis (haast) Mariakappelletjes ter grootte van mezenkastjes, soms voorzien van verlichting , waarbij de ‘peer’ soms groter was dan de complete Maria. Verder de komende lente (kastanje en andere knoppen), die nog niet uitbundig wil doorbreken, het is gewoon nog te koud, ondanks het feit dat het zonnetje al heel goed haar best doet. De twee hagelbuien van vandaag zijn daarbij ‘peanuts’. Ook de ‘tractorkrik’ van onze technische vrienden werkt geweldig, zodat het bedje iedere morgen centimeter voor centimeter tegen het dak wordt getakeld. (wat een vondst)
Angelo komt ook al een beetje in conditie. Over zijn longen hoor ik hem niet meer (gelukkig), af en toe wat gemompel over zijn knieholte en even over een dreigende bleodblaar. (nou zeg peanuts 2)
We hebben al geslapen in een echt bed (visé 4 ****) voor een kasteel met aan de andere kant uitzicht op een kerkhof, op het erf van een aardige (weliswaar dronken) boer, op de parkeerplaats van een sportcomplex/school en nu op de parkeerplaats. Het zigeunerbloed begint te stromen!!!
Zoals gezegd langzaam verdwijnt de ‘oude tredmolen’ uit onze koppen en langzaam begint het gevoel van ‘genieten’ de overhand te krijgen nu we merken dat op een of andere manier de dag vanzelf ten einde gaat. Dat jullie nog steeds aan ons denken merken we uit de vele (soms ronduit ondeugende) mails die we krijgen, bijvoorbeeld ter ere van Angelo’s verjaardag. En dan is het onontkoombaar dat we ook even aan thuis denken, maar niet te lang want dan zijn we weer ‘en route’
A bientot (zonder hoedje want dat kan ik even niet vinden (peanuts 3) )
Angelo en May.

camper op dorpsplein

2e mail

Tweede mail voor ‘intimie’, zoals daar zijn: mailers, smsers, bellers, kaarsjesbranders en mensen die ons iets mee op reis hebben gegeven in de vorm van lieve brieven of kaartjes (eventueel verstopt in een camperkastje), mooie teksten, spreuken gedichten of gedachten uit andermans werk, hulp in de vorm van een ‘engeltjes’, Christoffel, St Juan (spreek uit Goewan), schelpen, t-shits, donoren, kortom iedereen die een stukje met ons op weg is in ieder geval na de eerste dag ‘in gedachten’.
Gisteren is er iets mis gegaan met de mailadressen, dus een aantal van jullie heeft mail 1 niet ontvangen en valt daarvoor meteen in mail 2. (zonder mail 1 gaat het leven ook verder hoor)
Langzaam beginnen we van België te houden, van zijn gezellige, rommelige (of is het creatieve) dorpen, zijn glooiende landschap (boomgaarden, bossen) en hoogvlaktes (gure wind!) zijn streekproducten, ‘Leffe’, blond of brune, of de meer plaatselijke brouwsels ; ‘Silly (naam dorp) Scotsch (??)’ plaatselijke concurrent van eerder genoemd geestrijk vocht. Morgen een paar ‘pateekes’ proeven van de plaatselijke slager of boutcherie al naar gelang de kant van de taalgrens waarlangs wij westwaarts trekken. Zijn kerken en kerkjes (en de pleintjes ervoor waar we overnachten) zijn chateaus, en boerderijen en zijn mensen.
Met twee waardige vertegenwoordigers van de Belsche hartelijkheid hebben we vandaag en gisteren kennis gemaakt; Jean en Jeanne uit Braine le Chateau. Zelf Santiagopelgrims uit 2006. Trotse ouders van 5 kinderen (vier van eigen architectuur en eentje kant en klaar afgeleverd (adoptie)) volgens een lachende Jean). Inmiddels is dat gezin behoorlijk vermenigvuldigd met schoon- en kleinkinderen, allen te pas en te onpas binnenvallend bij de ‘zoete inval’, Jean en Jeanne. Wonend in een historisch huis (ooit bierdepot (Leffe)) met een prive kapelletje van St Antonius voor het huis, waar Jeanne voor het evenwicht Onze Lieve vrouw bij heeft gezet. Wij hebbben hen ‘bijgezet’ bij de mailadressen zodat zij onze tocht kunnen volgen.
Het rijden met de Camper begint in mijn bloed te komen, dacht ik. Vanmiddag op een ‘route agricol’, breedte 2 mtr, (breedte camper excact hetzelfde) even last van associaties met de bekende Keniaanse ‘Black Cottonweg’ gehad. Naast de weg een zeeeeer zachte berg (enigszins omgeploegd door grote tractorwielen), vlak daarnaast (rechts) een slootje van niks. Het rechter voor- en daarna het achterwiel geraakten in de (te) zachte zijberm, waarna het hele huis min of meer slagzij maakte en gevaarlijk dicht naar de sloot aan dezelfde trok. Maar met een hartgrondig; waaaaaaaaaaooooh en een peut gas waardoor de camper (die gelukkig bleef rijden) uiteindelijk weer op de verharde weg terug belandde, hebben we het weer gered. (Jonathan en ik, voor ingewijden) Goed voor de karaktervorming en de nederigheid. Maar wat mij betreft voorlopig geen ‘routes agricol’ meer.
Vandaag in Tournai meegemaakt waarom ‘maart zijn staart’ roert. Angelo maakt net vanuit de camperdeur een foto van ‘le neige Belgique’. Eindelijk een witte Pasen. (die Belgen, bij ons is dat toch met Kerst??) Tjeemig wat zijn de Belsche stadjes (Tournai of Doornik bijvoorbeeld) gezellig en wat een rijke cultuur. Denk nu niet dat dit iets is van de laatste jaren. De kathedraal naast het bisschoppelijk paleis was omgetoverd in een archeologische vindplaats van cultuur uit vroeger dagen (eeuwen), onder de fundamenten van de huidige kathedraal. Daarvoor was wel driekwart van de vloer gesloopt, waren er overal doorkijkjes gemaakt zoals bij de Heerlense Thermen (instortingsgevaar acces interdit) met aanwijzingen waar oude muren/fundamenten, putten en rijke stinkerds (lijken in de kerk) uit vroeger eeuwen, gelegen hadden. De kerkbanken waren vervangen door terrasstoeltjes met daarbij om de 5 stoelen ook terrasverwarming. Zo kon de mis toch doorgaan en liepen de terrassen op het plein voor de kerk a.h.w. zonder onderbreking door in de kerk. Ja hoor laat ze hun gang maar gaan de Belgen, goed volk hoor en vooral niet te moeilijk. Morgen entrance dans la douce France.
See you; tot een volgende keer met een story uit onze pelgrimage.mail

3de mail:

Hallo beste allemaal,
Bij deze weer iets meer over het hoe van onze (bij tijd en wijle barre) tocht. (Voor Angel wat barderder dan voor mij) We zitten inmiddels midden in de Normandie. Geen arme streek hoor, veel Cidre en Calvados, wat de plaatselijke economie erg ten goede komt. Bucherieën, Boulangeriën en delicatessenzaken (produits régional), meerdere naast elkaar, met de meest verfijnde baksels, brouwsels, stoofsels, salades , worsten, pateën en van alles wat een het leven hier verheft tot een niveau van dat van “God in Frankrijk”. En hoewel Angel dus nog iedere dag beweert dat hij slanker en slanker wordt, moet ik in ieder geval opletten niet teveel van alles te willen proeven, want dan blijft de som van ons beider gewichten hetzelfde als voordat we vertrokken zijn, iets te zwaar dus. (even een doordenkertje voor de wiskundigen onder ons he Cor?)
Over te zwaar gesproken, ja we hebben vast gezeten in de Pomier (appelboomgaard) van een plaatselijke camping. Pogingen van Angel om de zaak te redden resulteerden er alleen maar in dat de wielen zich nog verder in het gras groeven. De campinghouder beloofde de volgende dag bij een plaatselijke ‘cultivateur’ hulp te halen. (cultivateur = boer, vroeger gewoon paysan, maar tijden veranderen nou eenmaal) En inderdaad om 10 uur werden alle geluiden op de camping overstemd door een geweld alsof er een tank aan kwam. Nou had de tractor met hefvork ervoor daar ook veel van weg, moet ik zeggen. Achter het stuur de eerder genoemde ‘cultivateur’, wiens leeftijd ik schat op zo’n 102 jaar, met tussen zijn bruine lippen een kwart sigaar. Voor de camper stapte hij uit zijn gevaarte, bekeek de ellende van alle kanten, (ik gaf hem ondertussen een slap handje), waarop hij bromde: “Bon”. Vervolgens legde hij een ketting zo dik als de arm van een volwassen (goed getrainde) body builder om onze trekhaak. Maakte een paar draaiende bewegingen met zijn handen naar mij (beetje meesturen) en voor ik adem kon halen trok hij de camper als een vliegje uit een koeienvlaai uit de modder. Stapte uit bekeek goedkeurend het resultaat, bromde : “ceca” en wilde vertrekken. Ik helemaal blij, vragen wat het me koste. Hierop kreeg ik het slappe handje van het begin van de operatie van hem terug met de mededeling rien (niets). Hij lachte een beetje naar de campinghouder en mij, stapte op zijn tracteur en boven het lawaai uit hoorden we langs zijn sigaar nog zoiets als “bsjoer”. Nou he die Fransen ze blijven tot op hoge leeftijd charmant en een goed gesprek is nooit weg zoals gezegd.
Tja die gesprekken verlopen soms anders dan je denkt. Aan het begin van ieder gesprek zeg ik altijd even dat mijn Frans slecht is. Meestal volgen er een paar complimentjes (goed voor je ego) en kan de conversatie beginnen. Niet bij de paardenfokker waar we op het erf mochten staan in Cervecoer. Hij stelde onmiddellijk na mijn inleiding voor: “Lets try English”. Natuurlijk had ik niet meer de moed om te zeggen dat mijn Engels het niveau van het Frans niet overtreft, dus dan maar in steenkolenengels verder gepraat. Nou dat werd toch nog een aardig gesprek. Op een gegeven moment toen ik had beantwoord dat wij Dutch waren gaf hij met een fijn lachje te kennen dat hij voor een firma in “Schweindriecht” werkte. Nou wat een toeval iemand die Zwijdrecht kent. Wist ik nog net dat dat bij Rotterdam ligt. Dat schepte een band. We mochten op het erf staan, hoewel er geen electricity was. Nou ja. Als compensatie hebben we ons dan maar getrakteerd op een etentje in een plaatselijk restaurant, waar dan meteen de laptop en de telefoons opgeladen worden. Vooraf in de camper een glaasje cidre en bij het eten ook een glaasje (dachten wij) Dat werd een hele fles. Angelo heeft zich opgeofferd, want 1 glaasje en dan heb ik meestal genoeg, dus de rest van de fles was voor de peligrain. Die heeft vannacht geslapen als een blok beton en ik denk zelfs dat hem dat door de sneeuw- en hagelbuien van deze dag heeft geholpen. Ja jullie lezen het goed, het is afgelopen met het teerassenweer. Die ene lekkere dag met buiten eten en zonnebaden was slechts een eerste voorbode van waar wij zo met verlangen naar uitzien.
Nu zitten we aan een riviertje. Het kacheltje snort lekker, de laatste slokjes van de meegekregen likeur hebben we in de eerste melon (meloen) gegoten en die toen lekker uitgelepeld. De route van morgen is geladen, helaas kunnen we niet aan de mails en zal ook dit bericht pas morgen gepubliceerd worden, want er is geen ontvangst. Dat geloof je niet, midden in Frankrijk en toch echt niet op het einde van de wereld maar echt er is geen ontvangst.
Let een beetje op elkaar en op ons, dan komen we vroeg of laat wel in Spanje aan.
Veel groetjes (en felicitaties voor de jarigen Mia en Wilma) voor allen in Nederland, Kenia, Bosnië of waar ook ter wereld.
Die twee in Frankrijk.

May in ligfiets

Vierde mail

Van GPSen en andere (mis)leidende systemen.
In deze mail een toelichting op de routes die we overdag volgen zoals die de avond tevoren zijn uitgezet. Dat gebeurt in een combinatie tussen (ouderwetse) kaarten en zeer geavanceerde satelliet gestuurde systemen. Beide hebben hun voor- en nadelen.
Toelichting op de ouderwetse kaartlezerij, vrouwelijke intuïtie en (Hollandse) automatische piloterij. De kaart en de praktijk verschillen nogal van elkaar. Op de kaart zie je kleinere en grotere dorpen en steden verbonden door rode, gele of witte wegen en dat alles in een overzicht van ongeveer 80 km2 (De Michelingids waar ik bij zweer!!) Makkie denk je dan toch. In de praktijk moet je wel weten hoe het Franse systeem van wegaanduiding is om een dorp verder te komen. Laat ik beginnen met een eenvoudige kruising. Een weg rechtdoor, een weg naar rechts en een naar links. (ja, ja en een waar je vandaan komt) Kom je op de kruising dan kan er recht tegenover je aan de rechtse kant van de tegenover liggende weg een naambordje in de vorm van een pijl staan dat duidelijk met de pijlpunt naar links wijst. (Teken even mee) Ook kan het gebeuren dat zo’n bordje recht tegenover je staat maar dan aan de linkse kant van de tegenover liggende weg, wat naar rechts wijst. Zelfs een derde optie is mogelijk, namelijk dat er zowel rechts als links bij de tegenoverliggende weg een bordje staat met dezelfde naam erop, beide wijzend in de tegenovergestelde richting. Op dat moment is er maar één advies: Uitschakelen van de automatische Hollandse piloot en …rechtdoor gaan!!! Het systeem is namelijk dit. De weg waar het puntje van het naambord het dichts bij in de buurt is, die weg ingaan. (Geloof het of niet) Soms zijn de Fransen zo vriendelijk geweest het bord al een beetje in de richting van de genoemde weg te draaien, dus dan weet je iets zekerder; de weg inslaan waar het puntje van het bordje al en beetje ingedraaid is. Was het hier maar bij gebleven, dan was het allemaal nog wel te overzien, maar de Fransen hebben ook de gewoonte bordjes op de kruisingen vast te maken aan de muren van de gebouwen die daar toevallig staan. Dat is m.i. uit noodzaak geboren, want er is al vaak nauwelijks plaats om doorheen te komen met een camper laats staan dat er nog plaats is voor een paal met een bordje. Nou kan het gebeuren dat het bordje niet precies op de hoek is vastgemaakt of dat de weg niet mooi recht kruist en de muur alvast een beetje (of veel) schuin wegdraait van de kruising af, waardoor het meer dan eens gebeurt dat je geen bordje hebt gezien en dus de kruising al hebt gehad maar zo’n kilometer of wat verder (vrouwelijke intuïtie) aan je water begint aan te voelen dat dit niet meer kan kloppen. He? Deze rivier ben ik toch net overgestoken, maar dan de andere kant op? Dus dan is het keren met je huishouden geblazen en weer dezelfde aantallen kilometers terug over dezelfde weg. Wel en omdat je van de andere kant tegen andere muren aan kijkt zie je plotseling het bordje met het ielepiele plaatsje waar je naar toe moet wel hangen!! Tja want de Fransen hebben nog een gewoonte, met name in de kleine dorpen. De naam van het eerste beste kleine volgende dorpje wordt slechts genoemd, hooguit ook nog dat van twee mesthopen verderop maar dan houdt het op. Terwijl jij op weg bent naar iets dat 30 kilometer verder op ligt. Niets daarvan, met een vergrootglas de kaart bestuderen voor je een dorp in rijdt en dan onthouden dat je naar ‘Truttemére’, of ‘Saint Paul Mont Penil’ moet of zelfs naar: ‘Les 4 Chemins de la Boule’ als eerstvolgende dorp in de goede richting. Ja zeg met mijn Alzheimer Light ben ik op de volgende kruising alweer twee van de drie namen kwijt! In de wat grotere dorpen heeft men er wat op gevonden; ‘rond points’, oftewel rotondes. Daar komen vaak ook wat meer straten op uit en gemak dient de mens, er worden ook wat meer ‘volgende’ dorpen genoemd, wel 5 á 6 dorpen achter elkaar. Ieder dorp op een apart naamplaatje rechts en links van de weg waar je in zou kunnen moeten (niet persee rechts en links dezelfde namen), maar let op, (let op eerdere uitleg) zie je een naam die je zoekt, niet twijfelen, meteen de weg inslaan waar het naambordje het dichtste bij staat. (Automatische piloot weer uitschakkelen) Alleen nu moet je nog meer namen onthouden, of in ieder geval zeker weten waar je niet naar toe moet. Op die manier krijgen de rotondes wat weg van een spelletje; nieuwe rotonde nieuwe kansen. Nou, dat spelletje los ik op door de rotonde dan minstens twee keer en zonodig drie keer te nemen, kun je allles rustig bekijken. Niet letten op toeterende Fransen of toeschouwers aan de kant waarvan de mond open valt. Vrachtwagens doen dat beter, die zie je regelmatig midden op een kruising of rotonde stilstaan, rustig om zich heen kijkend en dat (o wonder) pikken de Fransen wel zonder toeteren! Het vervelendste vind ik nog als men het toch nog in zijn hoofd heeft gehaald op zo’n rotonde echte grote steden aan te gaan staan wijzen, met name als die op bladzijde 85 van de Michelingginds staan en jij bent op bladzijde 52!!! Sh.. en nog eens sh..!
Dan is er de misleiding van de namen nog waar ik in het begin ben ingetrapt. We zaten aan de kust en moesten naar Sint Martin. Nou hup dan. Bij de eerste beste afslag Sint Martin genomen. Na een half uurtje rijden kreeg ik weer het akelige gevoel verkeerd te zitten. Er was geen kust meer te zien, ik kwam allerlei namen tegen die ik echt niet op de kaart had gezien en na een telefoontje met Angelo kwam ik er achter dat ik verkeerd zat, hoewel het/een dorpje Sint Martin op 1 km voor me lag. Kijk dat zit zo. In Frankrijk moet je er rekening mee houden dat er vele Sint Martins zijn, die ook nog in een straal van pakweg 20 km bij elkaar in de buurt kunnen liggen. Dan heet het eerste Sint Martin AU CAUST (aan de kust) het tweede SUR LIGNE (riviertje) het derde A LA CAMPGNE, (ergens op het platte land). Naast Sint Martins zijn er vele Saint Germains, of Saint Pieres, Sint Ans, of Sainte Maries en nog vele heiligen meer. Maar let op wat er achter staat, dat is het verschil tussen het ene dorp en het andere dus bijv: Sainte An S.M., of Sanite An au L, etc. Dus het vinden van de goede weg op de ouderwetse kaartenmanier blijft spannend doch leuk.
Angel daarentegen zweert (blindelings) bij de GPS. Een systeem gebaseerd op batterijen en satellieten. Verder onthoud ik me van technische details, puur vanwege een gebrek aan voldoende technisch inzicht. Onze camper vervoert een lading batterijen (oplaadbaar of niet) waar je een ruimtestation een jaar mee in de lucht kunt houden. (Angel vindt dat ik overdrijf; goed dan een half jaar) Deze zijn voor de GPS, de fototoestellen, de CO2-verklikker en weet ik wat allemaal niet meer, maar goed. ’s Avonds wordt de route uitgezet, de kaart en route geladen en dan laat mijn huisband zich de volgende dag, zoals gezegd, blindelings leiden door zijn GPSje, terwijl ik met een rijtje namen op pad ga. Alleen kan het gebeuren (shit 3 keer shit) dat het ding wel de route maar niet de kaart heeft geladen. (Terug herladen!!) 15 minuten later tweede startpoging. Of dat het K-ding (sorry) de oude route heeft geladen en niet de route die de dag tevoren is bijgesteld. Of dat plotseling de (opgeladen) baterijen toch op zijn. Tja dan wees maar blij dat je niet in de buurt bent want ik denk dat alle Saintes die over hun gelijknamige dorpjes waken, af en toe kromme tenen hebben van het taalgebruik van onze pelirin, en dan is daar overigens nog geen woord Frans bij. Vervelend doet zijn GPS ook als er hoogspanningsmasten of militaire terreinen in de buurt zijn. Stoorzenders, Franse geheime diensten of wie dan ook zorgen ervoor dat de route van links naar rechts springt en zijn toestel voortdurend piept en bliept dat hij de verkeerde route neemt. Want dat doet ie ook, bliepen als je van de route dreigt af te wijken. Dat is in ieder geval een gelegenheid om hoorndol van te worden (wat is dat in het Frans?) zeker als dat ding een weg aan geeft waar je echt niet op zit!!!? ’s Avonds kun je zien wat de route had moeten zijn (de ingegeven route) en wat je in werkelijkheid hebt gelopen. Dat wil dan nog wel eens afwijken. Soms komt er zelfs een patroon tevoorschijnt alsof iemand met een zichzagmachine met extra grove steek van de ene weg naar de andere is genaaid. Het fraaiste gebeurde echter enkele dagen geleden waarvoor we beiden in een deuk hebben gelegen. De GPS van Angel beweerde dat hij in de buurt van Warschau was geweest. Als bewijs was op de kaart van oost Europa zelfs de route te zien die Angel gelopen zou hebben in Polen. Daarbij gaf de GPS aan dat dit was gebeurd met een snelheid van 1735.2 KM per uur, want ook dat vertelt de GPS. Snap jij het dan nog!
Maar over het algemeen komen we toch wel weer altijd bij elkaar uit. Angel over de kleinste binnenweggetjes (zie foto’s) en ik door de dörpkes met de boulangeriekes, de carcutteriekes met alle noodzakelijke lekkers voor de tussenstops en het avondeten. Tussentijdse communicatie via onze Franse telefoontjes met de provider ‘Orange’. Gegarandeerd duidelijke ontvangst was beloofd! Nou de ellende van die dingen zal ik vanavond niet meer toelichten hoor, we houden het gezellig.
Blijf ons volgen tot in Spanje, ook als het blijft regenen, stormen en (hopelijk niet meer) sneeuwen. Frankrijk is toch het land van de terrassen!!??!!
Angelo en May.

druivenstruiken

vijfde mail.

De laatste loodjes.
Het gaat fors tegen het einde aan. Santiago is dan wel nog niet echt in zicht maar toch wel a.h.w. onder handbereik. Het wordt tijd, want Angelo is inmiddels al dik 20 kilo kwijt, er blijft niets van hem over als het nog lang duurt. Als de zon schijnt herkent hij zijn eigen schaduw niet eens(zegt hij)! Snel het ‘hoe’ aanvullen. Een van de trouwe lezers, mist de Spaanse tussendoor teksten, en leidt daaruit af dat mijn Spaans wel veel minder zal voorstellen als mijn Frans. Dit niet geheel bezijden de waarheid zijnd, (alhoewel ik met de dag meer Spaans produceer) is er een geheel andere reden. De voertaal op de Camino is… geloof het of niet Duits. Ook wij hebben (nadat we ervan verdacht werden landgenoten te zijn) kennis gemaakt met onze groepjes ‘Oosterburen’. Zo trof ik een hele aardige oud sportlerares (hoe kan het anders!) op de fiets, die enige problemen had met ‘die Hüften’, waar ik de problemen met de knieën tegenover kon stellen. We hebben samen besloten dat het enige wat ons kan helpen ‘die Muskulatur versterken’ is. Op een andere avond hebben we heel gezellig zitten tafelen met een groep uit Beieren, die aangemoedigd door een bank met een groep de camino aan het lopen was. De bank had voor een en ander gezorgd, een boekje, vervoer naar Frankrijk, ja zelfs voor het feit dat op 27 mei ter ere van de groep (ook door de groep?) het wierooksvat ‘durch die Kathedrale geschwungen würde (á raison van €250). Nou ook dat had de bank ‘gespendet’. Geloof het of niet we hebben met de hele groep: “Das wandern ist des Müllers lust” en “Lustig ist das Zigeunerleben” uit het voorgedrukte boekje gezongen. Men (de Duitse lopers) was heel verbaasd dat wij die liederen uit hun jeugd (trouwens ook de onze) kenden en de rest van de herberg heeft vrolijk geklapt toen wij onze mond hielden. Nu maak zelf maar uit of dat als eerbetoon voor het zingen of om de daarop volgende stilte te bekrachtigen was. Cor er zitten bij die Duitsers beslist wat leden voor “La Renaissance!”.
Verder ontdekken we ook allerlei Nederlanders links en rechts tussen het voetvolk. Vanmiddag was ik maar wat blij dat er iemand naast me kwam staan die zei: “soms zit het mee en soms zit het tegen”. Op dat moment knikten mijn knieën, rookten de banden van de camper, zat er een dik zwart spoor in de gravel van een super steile helling (45 graden of daaromtrent) en dacht ik dat het einde van ons campertje gekomen was. Volgens onze landgenoot had ik het helemaal zo slecht niet aangepakt, (zelf dacht ik wel aan stommiteit) maar moest ik de banden laten afkoelen. Het laatste stukje berg zou dan een makkie zijn, de gravel was immers overwonnen, maar eerst de banden goed laten afkoelen. Dan ben je blij dat er iemand is die Nederlands spreekt.
Daarmee echter geen kwaad woord over ‘el gente Españool’, de eerste indruk dat het een vriendelijk volk is, wordt met de dag bevestigd, zodat ik aan mijn vocabulaire heb toegevoegd; “El gente Españool esta mucho amable”. Mocht hier een fout in zitten dan is die mij bij voorbaat vergeven, want als ik het zeg (en meen) dan zie je oogjes gaan glinsteren, ruggetjes iets rechter worden en komt er een stroom complimenten over Hollanders terug, die ik weliswaar niet helemaal begrijp (niet in woord en niet in daad) maar waaruit ik opmaak dat ik iemand weer een prettige dag heb bezorgd. Het is zelfs al zo dat ik grapjes (broma, bromitos) in het Spaans kan maken. Laatst bijvoorbeeld met Juan (spreek uit Guan) uit Peru. Op een pick-nickplaats stond Juan zijn gekwetste tenen en even later zijn gehavende sokken te verzorgen. Na het inleidende Ola en ‘de donde eres’ (waarkom je vandaan) , ontwikkelde zich al gauw het gesprek in de richting van de Hollanders die toch zoveel talen spraken. Op mijn vehaal dat het gewoon noodzaak is omdat Holland zo klein is dat je maar tien minuten naar rechts hoeft te fietsen om in Duitsland te komen en een half uur naar het zuiden om Franstaligen tegen te komen en nog geen half uurtje vliegen en dan is Holland helemaal weg, lachte Juan ondeugend: “calidat sobre cantidat!’(kwaliteit boven kwantiteit) Later werd dit zinnetje nog vele malen gierend van het lachen herhaald op de meest gekke momenten, bijvoorbeeld toen Juan zijn sokken begon te stoppen. Mijns inziens onbegonnen werk (zo gaf ik aan) gezien de grootte van de gaten. Maar Juan redde zich eruit door te zeggen dat hij ze wel eens zou opereren. Aha zei ik: “usted es medico?” (je bent dokter) waarop hij brullend lachte; ‘sokkenchirurg’ en vervolgens de gaten met grote steken bij elkaar trok. Op dat moment kon ik niet laten te roepen: “calidat sobre cantidat”, waarop we beiden in een deuk lagen. Volgens Juan was dat ‘el dice del dia’ (spreuk van de dag) maar lachend besloten we er ‘el dice del Camino’ van te maken. Angelo is Juan later nog eens tegen gekomen en ja hoor na enige uitleg van Angelo op zichzelf wijzend: Nederlander, riep Juan: “Ah May!”. En in zichzelf heeft hij beslist gedacht: “Calidat sobre cantidat!!!”
Het landschap verdient ook enige aandacht en dan met name de bergen. Eindelijk de bergen en wat een prachtige bergen. We hebben ze in verschillende hoedanigheden meegemaakt. ’s Avonds in de ondergaande zon. ’s Ochtends bij het ontwaken van de dag. Bergen in de zon, bergen in de regen, bergen in de mist, bergen met opstijgende (echt werkelijk zichtbaar) lucht waardoor wolken ontstaan. Alleen en daarover hoeven we niet te treuren, bergen in de sneeuw, dat niet. (afgezien van wat eeuwige sneeuw in de verte). Langs de wegen zie je wel de palen staan die in de winter bij sneeuwval de weg moet markeren. Wij zijn er heilig van overtuigd dat verschillende dorpen in de winter totaal afgesloten zullen zijn van de rest van de wereld. De mensen die in de bergdorpjes leven moeten wel heel ‘selfsupporting’ zijn, aan hun huizen te zien ‘ware overlevers’. Wij hebben ons meerdere keren afgevraagd hoe het leven in de winter in de dorpjes mogelijk is. Als ik praat over dorpjes, dan is dat heel wat anders als een dorpje in Nederland, zeg Landgraaf, Schipluiden, Nuth of noem maar wat op. Soms staat er een naamkaartje en dan een vervallen kerkje, één boerenhuisje (boerderij is overdreven) één herberg en enkele ruïnes (Manjarin voor Anneke) en weer het naamkaartje dat het dorp is afgelopen. Variaties zijn dan twee, drie of enkele huisjes (waarvan twee bar/herberg vanwege de camino) De straten liggen vaak bezaaid met koeien en of geitenflatten, daar terecht gekomen bij het naar de weiden brengen of naar binnen halen van het vee. Wel zie je er overal tractoren. Maar dat is ook het enige vervoermiddel dat volgens mij hier grip heeft op de bemodderde en slecht onderhouden straten en weggetjes. Maar mooi vee!!! Vleeskoeien, denk ik. Goudblond tot bruin met van de verschrikkelijke mooie grote bruine lieve ogen en een pony tussen de horens. Als je de beesten ziet snap je waarom de jamon (spreek uit gamon) (ham) hier zo verschrikkelijk lekker is. Iedere streek zijn eigen smaak. Gerookt boven een houtsoort die speciaal voor dat doel wordt gebruikt, legde een trotse Spaanjaard me uit.
Het laatste wat ik nog wil vermelden wat er uit de contacten met de plaatselijk bevolking naar voren komt is dat we door de streek trekken waar in de jaren 70/75 volgens eigen zeggen, veel Spaanse mannen naar Nederland zijn gegaan om daar in de textiel (Twente) of slachterijen (Oss/Nijmegen) te werken. Niet in de Limburgse mijnen. Dat was eerder. Ook een tekening (bouwkundig wellicht niet helemaal verantwoord) van een Limburgse mijn met mijn vraag of men daar ook van wist werd ontkennend en m.i. ook niet helemaal begrepen beantwoord. Vanwege de armoede vertrokken de mannen, meerderen uit een dorp of stad, maar ook vanwege het Franco-regieme vertelde een ‘barhouder op leeftijd’. De Spaanse mannen herinneren zich van Nederland het vele water en de sloten. “Geen bergen he!”, zeggen ze dan lachend. Mijn verhaal dat we in Nederland waar ik vandaan kom toch ook wat heuvels hebben en minstens één berg van 300 meter ontlokte met name de eerder genoemde Juan lachend de uitspraak: “Aha de ‘Hollandse Alpen’. Nee Juan heb ik gezegd dat zie je fout : “één hollandse Alp”; calidat sobre candad!
Blijf ons volgen nog enkele dagen en dan….


Zesde mail

Hallo alle volgers van : “Stuur”mij (Angelo) naar santiago!’.
Tja eigenlijk is de titel niet helemaal correct, want behalve Angelo werd ook ik (min of meer) naar Santiago gestuurd. Weliswaar op geheel vrijwilige basis maar toch.
Wie de website volgt heeft kunnen constateren, dat het eindpunt van de tocht , Santiago de Compostella, is bereikt. (Wisten jullie dat Spanje meerdere Santiagos heeft alleen met een ander of geen achtervoegsel? We hebben er al 4 geteld) Alleen ons gejuich is via de website niet zo goed te horen geweest, maar neem maar van mij aan dat we een gat in de lucht hebben gesprongen toen we het bordje Santiago de Compostela zagen. Daardoor, hoewel het de hele ochtend heerlijk zonnig was geweest, begon het uit dat pas gesprongen gat spontaan te regenen en dat is tot op dit moment niet meer opgehouden. Enkelen onder jullie die sponsoring per km hebben toegezegd, zitten natuurlijk al de nacht door te rekenen, om het enige juiste te betalen bedrag vast te stellen. Let wel, er zijn geen ‘aftrekbare posten’, bruggen, pontjes, roltrappen en andere eventualiteiten waarbij de voetjes van de grond waren, zijn in de eind kilometerstand NIET meegeteld. Afronden naar boven, zullen we in het belang van Stichting Jonathan (uiteraard) deze keer niet tegen houden. Succes ermee. Het aantal gevorderde kilometers is meer, o.a. vanwege de ‘abstecher’ naar de zuidroute. Dat wordt ons enigszins kwalijk genomen door deze (of eigenlijk 1) gene. Het was deze volger (katholieker dan de paus) die ons opdroeg deze (mis)daad alsnog te biechten. Zo gezegd zo gedaan. In de kathedraal van Santiago bestaat die mogelijkheid immers nog in ruime mate zo hebben we geconstateerd. Er staat een aantal (ongeveer 20) biechtstoelen ter beschikking, waar je bij de daarvoor bestemde paters je zonden in hun gezicht, dan wel in hun oor kunt fluisteren. (verschil; wel of niet aanwezigheid van gordijntje, luikje of iets dergelijks) Het heeft wel wat zo’n openbare belijdenis door een enkele pelgrim terwijl om je heen de collegapelgrims rondstampen op hun bergschoentjes, her en der de flitsen om je oren vliegen (geen mens houdt zich aan het verbod om met flitslicht te fotograferen) terwijl verschillende gidsen (no sé el palabre Español voor gids) met luide stem hun verhaaltje afdraaien over historische danwel bouwkundige gegevens van de kathedraal en alle ‘schoons’ dat daarin te vinden is. Geen mens (behalve de pater) die iets verstaat van wat er wordt gefluisterd. Er wordt gebiecht (echt waar) maar het aanbod paters is aanzienlijk groter dan het aantal zondaars (?), want sommige patertjes zijn duidelijk bezig aan hun ochtend of middagdutje. Awel. Wij naar zo’n patertje toe, om hem het probleem voor te leggen. Met tranen in de ogen heeft Angelo zijn credential (boekje met de vele stempels) getoond en ik in mijn beste Spaans met de grote kaart met de Santiagoroutes erbij uitgelegd dat er een klein pietepeuterig stukje van noord naar zuid vanwege de verbinding tussen de beide routes met de camper is afgelegd. Pregunta(vraag): is dit zonde, hoe groot is die zonde en wat is de penitentie?
Het patertje heeft ons ongelovig aangekeken, quanto kilometres????? Angelo benepen: “2500 señor!” Mi hijo (mijn zoon) riep het patertje, tus pies (je voeten): ga terug naar Hollanda, geen zonde, grote prestatie! Daarbij heeft hij Angelo op het voorhoofd gekust en mij op beide wangen! Degene (niet nader bij naam te noemen) die ons van zonde betichtte krijgt van hetzelfde patertje een ‘penitencia’ opgelegd vanwege ‘maledicencia’(zelf vertalen); “Un quarto de los 2500 kilometres sobre sus rodillos” (kwart van de afstand maar op zijn knieën.) O zo begin maar C.V.!!!!
Vreugdevol zijn we huiswaarts gekeerd (van achter naar voor) langs de rest van de kustroute die we op de heenweg niet hebben gezien. We zitten nu in Islares (ja hoor zijn we al een keer geweest) hebben net genoten van de eerste en laatste Paella in Spanje en komen morgen weer verder op Holland aan. De weerberichten voorspellen hier nog steeds niet veel goeds, in ieder geval voor het noorden van Spanje niet. Dat maakt het voor ons wat makkelijker om dit prachtige land en zijn vriendelijke inwoners achter/los te laten. Lieke en Eddy, we hebben de Picos de Europa van de noordkant uit gezien. Duidelijk waarom ze Picos heten, de ene prachtige piek na de andere. Helaas in de lluvia (regen) en de wolken of niebla, maar desondanks al prachtig. (We moeten terug) Ook nog genoten van de vele kleine baaien en strandjes die we vanuit de verte of van dichtbij hebben gezien, maar ook hier lluvia, lluvia. Vandaag nog de laatste pinchos meegepikt (ze waren er weer), morgen eens kijken of we in een plaatselijke carneria (slager) nog wat jamon (spreek uit gamon) en worst mee kunnen nemen. Heerlijk!!! En dan; geen bocadillas meer (stokbrood, maar dan wel groter en harder dan de Franse, belegd met wat je er maar tussen kunt stoppen van vlees vis, eieren, salades, olijven, en ondefinieerbaar spul) geen churos met chocoladesaus (soort oliebollenfrietjes, overigens slechts één keer aangetroffen wat veel te weinig is voor Angelo) geen empanadas (voor mij) en naar de menus peligrino (voedzaam en goedkoop) kunnen we na Urún ook wel fluiten. De café Americano verandert weer in een grand café noir en de pains au chocolat liggen al te wachten. Croissants hebben de Spanjaarden ook dus die hebben we niet hoeven misen.
Voor al onze volgers nog wat lieve woorden, want die hebben jullie verdiend. We hoorden en lazen dat jullie gelachen hebben en genoten van de vele foto’s en commentaren. Datzelfde geldt voor ons, geen foto kan op tegen de werkelijkheid, maar een beetje van al dit moois, bezienswaardigs en kunstzinnigs met jullie delen heeft de nodige discussie hier tussen deze vier wandjes opgeleverd. Zoiets van: Wel of niet de ezel (de echte hoor) op de publicatie, is dit vergezicht nog een vergezicht als de afmetingen zo klein worden, krijgen ze dan nog wel een juiste indruk van hoe ver, hoe hoog, hoe koud, hoe nat, hoe donker of hoeveel zon en welk van de vele indrukwekkende lieflijke, krakkemikkige, vervallen of net opgeknapte kerken, kathedralen, kappelletjes, kruisbeelden, graanschuurtjes, cafeetjes, boerderijtjes of andere gebouwtjes zetten we vandaag op de website. Vele, vele foto’s meer dan jullie hebben gezien zijn gemaakt. Angelo heeft al een mooi tijdverdrijf voor de komende winter met het sorteren en bewerken van al dat moois. En dan jullie reacties, goede wensen, harten onder de riem (vooral die van Angelo die alsmaar strakker en strakker moest; 22 kilo kwijt!!) aanmoedigingen, stand van zakens en nieuwe donaties vanwege de sponsoring, kaarsjes, goede raden, plagerijtjes en humor, het heeft ons (Angelo) letterlijk op de been gehouden. Er was iedere avond wel een mailtje/berichtje in het gastenboek van iemand en vaker wel twee of drie. Jullie hebt geen idee wat dat betekent, als de kleren van de afgelopen dag te drogen hangen, de regen op het dak klettert en er morgen weer een route van zo’n slordige 40 km (werkelijke route en ‘verlopen’ kilometers) staat (ligt) te wachten.
Wij komen weer rijker en wijzer (bijna niet mogelijk maar toch) terug. (Hoe is het met mijn kipjes??) Als iemand nog eens een uitdaging nodig heeft, wij kennen er een. Je hoeft helemaal niet ver te zoeken, hij begint bij je voordeur en hij hakt er echt in hoor!
Het laatste woord is voor Stichting Jonathan. We zijn het eindbedrag een beetje kwijt, (thuis komt nog een onderweg gekregen donatie en wellicht nog iets uit een kunstzinnige actie er bij) maar dat krijgen we en alle volgers/donateurs via de website nog wel te horen. We hopen echter dat er in Zambia en dan met name jullie project significant meer gefietst kan worden. Dat hebben we toch maar mooi voor elkaar gekregen met zijn allen, niet dan! Iedereen dank en veel liefs en goeds, tot thuis. Er komen beslist een aantal gelegenheden (en anders maken we die toch) om alle dolle, leuke, ontroerende, overweldigende, prettige en angstige verhalen met jullie te delen.
Tot ziens Angelo en May

2 reacties op Dagboek

  1. Weer heel hartelijk dank Angelo en May! Heerlijke info.. hier hebben we wat aan.. struin heel het www af, maar dit is geweldig!! Mindergeweldig is dat ik ‘al’ 2 km lopen mag… maar we bouwen het op! Ik ben een fietser en wil nu gaan wandelen.. wel conditie, maar gebruik totaal andere spieren. Het wordt sowieso geen lange afstandwandelingen.. maar heerlijke genieten van de reis en natuur! Kan het niet in juni.. dan hopen we op sept okt! Nogmaal hartelijk dank v al het ‘leesvoer’!! Mia. Ps. Wat ontzettend leuk dat jullie ook een Hymer hebben! Wij hebben er 1 uit 2001. Heerlijk!!

    1. Rustig laten genezen en dan voorzichtig opbouwen en vooral niet te snel willen wandelen. Liever iets langzamer dan geneest het sneller. De Hymer hebben we inmiddels verkocht en hebben nu een Brüstner. Hebben jaren genoten vd Hymer!

Laat een reactie achter op Wandelengel Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.